Menschenwee, Eerste boek, Winter

137

kant van tafel 'n paar gaterige aardappeltjes. De smerige kinderhandjes grepen en wrongen tusschen pot en nattige plasjes, schreeuwend door elkaar:

— Van main.... ikke.... van....

— Blaif d'r af.

— O ! gemein.... moeder se knaipt!.... se bait!

Ant sloeg woest met d'r vuist op tafel.

— Hou je bekke skorum.... je moakt puur de klaine wakker.. Griet! sé' jai de fles d'r is in de konkel.... moar suig d'r nie an 't pijpie, ongeluk !....

Griet luisterde niet. Wild stoof Ant op, kletste 'n draai om 'r ooren, rukte Annie die met d'r vuil bovenlijfje, en bebreide knuistjes over de tafel kroop, terug naar d'r zitplaats, dat de anderen waggelden op hun waschstelling en gilden van schrik. Aan 'r vingertjes had Grietje 'n paar fïjngeknepen krieltjes kledderen, en gulzig, ongevoelig voor snauwen, likte en zoog ze 'r handjes af, onder oogengetril toch voor ransel-angst. Weer kletsten er draaien en bonkten er boffen tegen ruggetjes en hoofdjes, grienden 'n paar in stikkend-stillen stuiphuil, die langzaam uitbarstte in schreiend gebler. Rustiger na de rammeling was 't geworden. Nou moest Wim nog wat slikkerbikken. Weekzacht sprak Ant 'r lieveling, 'r jongen aan, 'n beetje als klein kindje.

— Wil Wimpie nou s'n aitje ? Kom, laa'k sain nou efïe op main skoot neme.... hee ?

— Hee joa!.... moe.... effe moar, lachte Wim vroolijk nü hij den kring inkwam. — Zeer voorzichtig, overal door Wimpie gewaarschuwd, waar ze 'm niet mocht aanraken, schoof ze banden van z'n beentjes. Touw door ledekantgat heen geboord, waaraan zware zandzakken als vracht schommelden tegen vergroeing, knoopte ze los. Zacht beurde ze 'm op, bij voeten en ingeslonken ziekte-nekje, dat mager boven z'n hempje uitspalkte. Ingebukt liep ze, voetje voor voetje met 'm naar tafel, 'm schokloos op d'r schoot zettend. Kees, die onverschillig gekeken en nog geen stom woord tot Ant, na de ruzie gezegd had, kwam nu bij z'n vrouw staan, gluiperig bijdraaiend.