Menschenwee, Eerste boek, Winter

136

in toom gehouden tóch en achtervolgd door langzaam-rekkende stem van Ant, die geen haast had :

— Hailige Meria.... moeder Gods.... bid f'r ons sondoare.. nou en in 't uur van onse dood----Oamen !

— Oamen, plechtigden de stemmen na. Nog eens ging stil gemurmel door het groepje, ieder voor zich uit; dan oogjes openden zich van de jongsten, die sluwig opgluurden maar gauw ze weer dichtknepen, toen ze vrouw Hassel's mager-fijn gezicht nog naprevelen zagen in bid-stillen ernst, met 't schuwe donkere licht van cel-hoog raam op 'r extatisch-verzèngde trekken. Kees had slonkerend in rochelende afsnijding van luchthaaltjes z'n peper-zwarte krieltjes verorberd. Te gloeien en beenschudden zat ie van ergernis. Eiken keer als 't stemmetje van Wimpie opklankte, vergrauwde en vertrok er iets zenuw-wilds in z'n gezicht.

De kinders konden beginnen, gulzigden in, met oogen en handen. Ouë Rams zat te smakkauwen met diepe inrimpeling van z'n oud-geel gezicht, dat vellig-slap meetrok, bij iedere kauwbeweging. — Z'n blauwdiepe oogwallen hobbelden zakkerig boven z'n kauw-kaken. Kees had nog 'n restje aardappels uit den pot geschud. Van 't bidden zei ie maar niks meer. Eiken dag had ie 'r om gevochten en geschreeuwd, maar 't gaf geen zier.... Wimpie dee 't uit zichzelf.... — 't Was ze ingelepeld.. Hoe meer ie vloekte, hoe fijner Ant werd. Wimpie moest vóórbidden, wat vroeger nooit gebeurde. Ze had gezien, hoe 't hem hinderde; dat deed 'r goed. Ant at bijna niet. Loom pikte ze nu en dan 'n kriel uit den pot, met 'r handen telkens 'n duw afstootend op 'r buik als had ze 't benauwd daar. De kinderen, die korrels napikten en tafelreten uitplukten met d'r nageltjes, ooge-gulzigden rond naar vader, die nog krieltjes slikte, tus-schen 'n broodbonk door. Kees voelde 't éven.

— Wie mö nog oarepel ?

— Je sel niks gaife, bitste Ant----wat'r blaift is f'r morge..

se freete mi-sonder end....

— He moe?----eintje moar, bedelde Grietje____

Kees woedend weer op z'n woest-nijdig wijf, rolde naar eind-