Menschenwee, Eerste boek, Winter

135

appels fijn door de bewaterde, half rauwe rijstkorrels, bezaaide de groenige krieltjespap zwart, met gemeene peper.... Want

soo.... neenet.... da gong nie____da kan nie bokkeme !.. da'

zoetige flauwe goedje____Nou brandde er nog wat op z'n tong.

Met z'n handen grabbelde ie in z'n bord, zich haastig den mond volproppend, in afsluiting van licht-rochelende ademhaalgeluidjes. Ant was 'n paar maal weer opgestaan. Plots baste haar huilerige stem uit naar hongerige, gedresseerde kinderstoetje :

— Nie te veul d'r afbreke Dién____ d'r mó' f'r f'noaf'nd

blaive....

Kinders schokten van schrik. Als d'r nou maar gebeden kon worden, gulzigden hun hongeroogen. Plots gaf moeder, na plechtig 'n kruisje geslagen te hebben, dat de kinders extatisch-strak, in licht lipgemurmel, op hun lijfjes natrokken, — achteruit naar bedje van Wimpie, met stroef gezicht, 'n vroom-stillen wenk, en heilig-rustig, klankte öp uit schemer-hoekje, zangerig z'n kinderstemmetje :

— Onse foader die in de hemele sait.... g'hailigt sai uufe noam.... loat toekomme U raik.... U wil geskiede op oarde aa's in de hemel...., — waar schel, in stemgedrang op inviel hongerend stoetje met krasgeluid van Ant er boven uit:

— Gaif ons hede ons doagelijksch brood.... en vergaif ons onse skulde .... g'laik wai vergefe an onse skuldenoare.... Laid ons niet in bekoring.... moar verlos ons van de kwoade.. O-amen....

— Oamen, dreunden de kinders, vrouw Hassel en ouë Rams, en stilgevouwen, in sober gebaar, hun handen tegen borst ingehaakt, oogen dicht, met vroomstrakke gezichten, zaten allen in het schamele krotlicht tot de kleinste van twee, die gedresseerd staarde in plechtig bidhoudinkje. En zacht, innig-bedeesd, met vibratie van rust en diepe gemeendheid klankte uit 't hoekje weer op :

— Wais gegroet Meria.., vol van genaode.... de Heer is mit u.... Gesegend sait gai boofe alle andere frouwe.... En gesegend is de vrucht uufs lichoams.... Jesus. —

Weer invielen de schelle stemmetjes, woord-duikelend snel,