Menschenwee, Eerste boek, Winter

130

de woedesiddering door z'n schonken. In tijdlooze bukking had ie plots 'n zwaren houtknots, van de blokkenstapel gegrepen, bij schouw, en in één sprong, woest-hevig, — dat de kinderen gierden, gilden, de ouë Rams achtereen, snel pruim-straaltjes uitspoog, tegen dikbuikigen pot, schommel-angstig op z'n stoel, zonder öp te durven — dreigde de knots boven Ant's hoofd.

— Waif____goan weg.... wég van main kind.... wèg....

wég !

Rauwe razernij schoot uit z'n stem, die scheurde en gilde tegelijk. Wou ze nou, zijn Wim, late bidde, late bidde tege sain.... dat God t'r gena' mos sain da' se sain trouwd had ?.... Da kind bidde.... da s'n vader 'n vuilik was, 'n skoelje.... 'n patser !....

Neenet, da' kon nie langer.... 't was in 'm opgespote, Apge-gild.... Hai sou d'r neer sloan.... sloan,.... da' vreeselek waif....

Maar Ant was kalm blijven lig-snikken, met 'r hoofd in de dekens, alsof daar niet boven 'r stond, die donkere dreigvent met gekke oogen, ontzettend in woede, als 'n wraakmonster uit sprookjesboek. Ant zag bijna niet op, 't kon 'r niet schelen, wat ie deed. Maar weer hield ie den slag in, want uit 't halfdonker, zag ie op zich turen, smeekend en hevig van schrik de stille groote oogen, van Wim, zijn Wim, die spraakloos snik-scheurend te staren lei. En even door de snik-stilte, beverig schreide z'n stemmetje zwak :

— Voader is main voader.... ikke.... bid.... veur voa- • der !....

Sidder-ontroering en iets van wild-rauwe vreugde ging er plots door Kees. Hij had zich willen neersmakken op z'n kind, om 't kakebeenig doodskopje tegen zich te knellen, te zoenen, en stil, beschroomd, den knuppel ergens achter zich wegmoffelend, begon ie stem-haperend wat te zéggen, met wegsmoring van tranen, als om zich te verantwoorden voor hem, dat kereltje.

— Wim.... jonge.... je voader suip nie.... hep gain