Menschenwee, Eerste boek, Winter

128

dat ze dus nog wat kon doorschelden, uitluchten. Ze haatte den kerel tienmaal heviger, als ie met d'r geloof begon. En driftig, in gillende stem-aanloopjes, al hooger en wilder, door-furied van zenuwwoede, die opgepropt zat in 'r keel, begon ze weer :

— Jai en je heule femilje benne veur de hel gebore.. .. allegoar gevloekte, godskimpers, da seg ik.... allegoar goane jullie de hel in, f'rmetele sondoars !.... allegoar uitspoegsel!..

Kees kromp voor 't raam van drift. Z'n reuzig lijf stond dreig-hevig, onder laag-balkende kamerduister. Ingesmoord, beef-woedde z'n stem :

— Waif !.... hou je smoel.... hou je smoel!....

— Ik wil nie.... ik wil nie, gilde ze, als 'n razende zich naar Kees toe dringend en in dreig-wilde zenuwgreep, met vinger-kromme haak-handen vóór z'n gezicht gekrampt, tartte ze 'm. Wimpie scheurde kreet-huilen uit. 't Geitje, dat achter ouë Rams' stoel zat, had Ant zonder te zien, getrapt, en blerrend-beverig rukte 't aan tafel-touw, rechts en links de kamer inloopend, om los te komen. De kinders hurkten bij Wim's bed, saamgeklonterd, in doodsnood, spraakloos. Dientje van negen en Jansje van acht, die boodschappen gedaan hadden, zoo uit school, stonden op 't achterend te sidderen, zonder dat ze binnen durfden gaan. Ze hadden niks los weten te krijgen van den kruidenier. Alleen de hokkebaas borgde voor zes cent. Maar de bakker had gedreigd, dat ie voor 't lest brood bakte, aa's se niet behoorlijk d'r drie sente meebrochte.... Hij gaf geen stroopersjong te vreete had ie er grinnekend bij gezeid tot 'n meid van rijke meneer uit de plaats. En niks durfden ze nou zeggen, als ze moeder en vader zoo driftig zagen, tegen elkaar. Nog eens dreigde Kees bulderzwaar na :

—■ Hou je moei waif.. ..

— Neenet.... neenet !.. .. gilde 'r helle veegst em en sterker scheurde huilen van Wimpie uit den duisteren hoek. Kees als radeloos, in grauwe drift, die hij telkens terug drong, — zag alleen maar de weenende angst-oogen van Wimpie. Maar inéén merkend, de woedelust, wreed om Ant's mond, begreep ie, dat ze