Menschenwee, Eerste boek, Winter

127

— Nou houw d'r 'n mins se fesoen.... wa mo je beginne.... en suipe da die verrekkeling van main doen.... nou buurvrouw, jai hep 't ook suinegies wa ?.... is je maan d'r nie.... ?

Schel kraste haar stem, jammerend toch. Uit haar vuile jak-plunje, loshangend, wasemde bleekpoeierlucht. Ant wees met ontzaggebaar naar binnen waar Kees zat. Vrouw Peters verbleekte. Voor dien duivel was ze bang, van die most ze niks hebbe....

— Nou buurvrouw, jai hep 't ook nie-en-ruim hee ? — en haastig dobberde ze weer 't padje af. Ant was weer 't vertrek ingesloft, naar Kees toe, die zich te vergrienen zat, voor het droeve winterraam op 't doodsche pad uitstarend, z'n hoofd net éven boven 't venster. —

De wind hijgde door de sponningen en overal uit vloer en muurgaten tochtte 't in het schemerdiep vertrek.

— Kaik nog ereis, Hassel, meskien hai je nog 'n poar sinte....

Woedend, met dolle oogen, bloeddoorloopen 'r aanziend, dreigde Kees reuzig, onder balkenlaagte, van z'n stoel. Z'n vrouw zwabberde achteruit, angstmond vertrekkend, in oogen-schrik, vaal-bleek.

— Seg lamstroalig waif.... sou je t'met denke daa'k main kinders f'r pelsier la' hongere ?.... hai je dan gain ooge in je smoel, sien je dan nie woa'k prakkeseer.... Laileke stoppel-kat. ... wou je main dondere.... sorg lieverst da je kindere nie stinke aa's de pest.... en goan noa je klaphoedjesfebriek aa's se skoon benne....

Ant was geraakt in 't hart. —

— Da binne je soake nie.... lammeling.... da hei je niks

van noodig.... let op je foar en je stinkmoer----die in d'r

broek skait.... versuip jai de sinte nie.... jai hoerige vuilik !

— Hoor die d'r is !.... slobberde Kees, niet wetend waar ie z'n drift kon insmoren langer, om Wimpie niet te pijnigen. Schreeuwend gehuil barstte uit donkere ledekantje. Wimpie hikte en snikte. Ant voelde dat Kees bang was voor Wim,