Menschenwee, Eerste boek, Winter

126

tegen in te brengen. Giftiger voelde ze zich worden op z'n lammen haat tegen dokter Troost.

Toch most ie hier in huis, ging ie over Wimpie en bij verlossingen mocht hij alleen an d'r lijf komme, hij alleen, al maakte ze d'r Kees mee barste van nijd.

Wimpie lag stil te snikken van angst, met z'n gezicht tegen den donkeren muur. De kruip-stoeiende kinders waren om het beschemerde ledikant je gekropen ; kinder-stil en ontdaan nu, in onbewust voelen, dat vader vreeselijk kwaad was op moeder. Ant was naar 't achterend geloopen en ouë Rams sputterde giftiger en sneller bruine straaltjes achtereen tegen sisbuik van konkelpot aan. Kees zat te mijmeren, voor het licht-schuwe raam, starend naar kniezend winterpad. Van avond kon ie niet stroopen, de maan was er weer. Te licht overal, te licht. Driemaal dit jaar had ie 't uit nood gedaan, en 't skeelde t'met niks of ze hadde 'm. Wat jacht dat geweest was. En wat lol, toen ze 'm de volgende week gesnapt hadden voor 'n bijpad met 'n spuit in z'n klauwe.... Dertig dage hadde ze 'm de doos ingestopt, want boete kon ie niet betale. Maar dat zitte in soo'n hok, nee nooit meer.... met z'n alle loerde ze op hem, op hem.... Andere stroopers konden hun niet veel skele. — Aa's se sain moar pakte dat waa's d'r eer, betoalde extra.

Loom was ie opgestaan om 'n stapel blokken en knubbelige stronken van 't erf te halen en achter de schouw te smakken.

Op 't achterpadje naar hun huisje zag ie vrouw Peters aan-sjokken met 'n zwenk, door modderdeurtje naar 't achterend, op Ant af.

— Seg buurvrouw, hai j' ook 'n droppel petreleem.... Kloas

is t'r nie----doar si 'k nou____main kind mo'n beetje wêrme

melk, de fles kaa'k nie wêrme.... is da nood f'r 'n mins....

— Gain droppel buurvrouw, gain droppel!....

— Nou houw d'r 'n mins se fesoen, jammerde haar stem, in angst overal rondziend met 'n steek onder water voor andere buurvrouw uit Duinkijk, die zich met d'r twee dochters, aan heel Wiereland voor geld verkocht.