Menschenwee, Eerste boek, Winter

125

ik self mit jonk.... Gods kristus.... nie een die d'r wa gaif!----

— Nou, de hokkeboas hé'k sproke.... hai gaift nog wel.... vaif kop steenkole. —

— F'reet jai steenkole ?.... nijdigde Ant uit achterend,

— En aers kaa'k stompies opskarrele.... ik he nog.... 'n halfe sak lait op erf.... en d'aere week mo'k blokke sage veur Teunis, dan vroag 'k t'met veurskot....

— Vul jai je moag mi blokke.... da' geseur.... d'r mot nou sain, nou ! nou !

Kees kookte weer, wat moest ie doen.... d'r was niks.... niks.... En als 't iets was, stootte ze hèm nog uit.... Hij liep z'n beene lam.. .. Nergens was er wat, nergens.... wat kon ie meer doen....

— Aa's je nou es dokter Troost vroag, zei bedeesd Ant, die hep soo veul te segge hier....

■— Dokter Troost, stoof Kees op, hevig, dat ouê Rams schrikte op z'n stoel en hoestbui lichtelijk rochelend scheurde in z'n toch dichtgepersten mond, waaruit twee zware pruimstralen, door lippengeultje sisten achteréén, tegen konkelpot spattend.

— Dokter Troost,.... hou je bek waif, la' main die kerel nie vroage.... ik sloan sain liever se harses in mekoar, die beul, die se hier allegoar keldert — ....

Zware drift zwol 'm naar z'n hoofd en z'n oogen, in woedenevel, hoonden van afschuw, brandden alsof er rossige licht-vonkjes uitsprankelden.

Vreemd-woest stond z'n kop nu, met de strakke mondlijnen, moordenaar-achtig hevig verwrongen, in wreeden lust naar vechten.

— Je laikt puur doas, mopperde Ant, afgebluft. Ze wist nou eenmaal, dat ie gruwelijk 't land had aan dokter Troost, die al veertig jaar in Wiereland, Duinkijk en Zeekijk praktiseerde, en zooals hij ieder zei, met raad- en daad de tuinders ophielp. En raik aa's tie was.... dat had se nog pas hoord van buurman! raik.... raik.... om van te duuzelen. Ze beefde voor 'm van ontzag. Maar nou was d'r toch niks