Menschenwee, Eerste boek, Winter

124

veel liever, dat ie uitraasde, dan zoo als nou, zoo treiterig en toch d'r sarrend met z'n doffe stem en vrees'lijk rooie oogen, z'n afgemeten gepraat. Ze wist wel, al had ie 'r 't nooit gezeid, dat ie dat om Wimpie deed. — En ze wist ook wel, dat ie dol was met Wimpie, al wou ie 't voor niks ter wereld weten, en al voelde ie geen zier voor de anderen. Dat juist was nog 'n macht, 'n houvast voor d'r, om 'm te krenken, om te zeggen, dat hai, hai 't kind vermoordde ; niemand anders dan hai. Om 'm te zeggen, al wist ze, dat ie 'r dol van werd, dat hai om 't skaap niks gaf. Maar dat durfde ze nog niet er uit te braken, omdat ze sidderde voor z'n schriklijke woestheid, z'n reuzige gestalte. Toch, 't brandde en tonglekte in 'r, de haat, de wreede, heete lust om dat 'r nog eens uit te smijten uit te spuwen, pal in z'n smoel. Om 'm te nekken, te knauwen, hem, dien kerel, die d'r moeder behandelde als 'n vod, raasde op 'r geloof, op den Heere.... God-in-den-Hemel, hoe had se sicli tog eenmaal an die vent late koppele. . . . nou sat se an 'm vast.... kon ze.... mocht ze niet van 'm af....

Mokkend bedrijvigde ze weer door achterend en kamer, triest, in 'r vaal-rood, gat-doorvreten jak en vuil-zwarten onderrok. De kleine, die voorover op den steenen vloer in slaap was gevallen, had ze in stikduister kribje, nauw bakje dwars boven bed-steetje, te slapen gelegd, met de deuren potdicht.

Langzaam, in het voorbij donkeren van zijn vrouw uit achterend, met erfdeur dicht en open, dan in licht dan in duister, begon Kees wat los te laten.

— Morge meskien wa raize op te moake.... diepspitte is

daan____d'r is niks t'met.... hun slöape t'met 't waisertje

rond.... se benne skuw van main.... Juistement om daa'k stroop.... kraig ik niks g'n werk.... veur f'nacht lie'k spuit leent.... aa's sekretaris main.... aa's hai main moar hollepe wil.... poar gulde.... he'k biggie.... nou rooit na niks.... Je mo je 'r moar weer deurgooje.... aa's 'n goed nachie hoal....

— Deurgooie.... deurgooie, huilde Ant weer in drift uit-snikkend, daa's krek eenderlei proatje, ieder dag.... nou sit