Menschenwee, Eerste boek, Winter

122

en de hufters.... sou je je aige nie f' rmorsele.... Sou je de skoape nie lieverst f'rhange....

In huilsnikken barstte ze los, met 'r vuile schort tegen d'oogen gedrukt. In de kamer stond ze nu. Kees had woest willen opvliegen bij de lage beschuldigingen van z'n wijf. Al vier weke had ie geen skot daan.... Niet eens sente voor hulzen en 'n pond hagel.... Hij had 'r willen neerbonken in éen slag, maar met 'n draai, onbewust, naar Wimpie, had ie, diens groote schrikoogen uit 't hoek-donker zien staren, angstig, en even 't bleeke gesidder van z'n kaakjes.... Néé, inhouen, smoren maar, smoren maar, perste 't in 'm, harder bijten op z'n nagels en stil bedrukt kwam er uit :

— Aa's je aige soo loeders druk moakt, kraig je g'n asem.

— Moar, huilde Ant in scheurender snikken.... D'r is puur nie éen die d'r boft.... se f'rfloeke 't.... 't is doan.... doan.. doan!! Sullie sture main allegoar weg.... jou maan hep hullie achter s'n moue.... buurvrouw — da' segge hullie.... kom mi sinte.... dan stoat 't kloar.... En Sanse van 't pad sait.... da' hai de heule ploats nie ken freete gaife van sain woar.... en Klaos f'rduufelt 't ook.... Hai kraigt se nooit nie binne, sait ie.... hoe sel da' rooie....

Ant was dichter op 'r man aangedrongen en snikkend in huil, zwoegde haar borst. Telkens duwde ze d'r blondgoud krulhaar nijdig uit 'r natte oogen, die rood-zwollen in 'r blank-smal gezicht. Het geitje blerde pieperig stem-week, en de kinders, die eerst verschrikt bij 't bedje van Wimpie in den kamerschemer samengepropt dooreen wriemelden, schrei-angstig, speelden weer, na eersten uitval, al gewend aan d'r huil-moeder. Alleen de tegen den muur geplakte kleine van zes maanden, scheef ingezakt, met armpjes onder het lijf gezwikt, was stil geworden, lag half nu met dik-suffen slaapkop, te knikkebollen, tegen den vloersteen op.

Met groote tranen, zwart-biggelend langs d'r wang, stond Ant, boven Kees' hoofd uit te staren, op droeven winterweg.. En lichtend glansden haar waas-grijze oogen in het vergrien-de hoofd, dat het hooge raam uitkeek, boven schemer-val