Menschenwee, Eerste boek, Winter

121

Woest-nijdig was ie in stembuldering op straat gehold, voelend zwaar z'n onmacht, zich-zelf vervloekend, dat ie zich eens door d'r mooie tronie had laten beetnemen. Had ie 't maar nooit toegegeven. Dat verdomde wijf was sain nou de baas.

De eenige waar ie wel es 'n woordje mee sprak, — die zich ook niet te schuw voelde om zich éven te laten aanhouen door 'n schooier als hij, was de dorpssekretaris van Duinkijk. Die had 'm ook gezeid, dat 'r niks an te doen viel; nou ie eenmaal zoo met 'r getrouwd was, moest ie maar toegeven.

Maar nooit was z'n haat tegen 't katholiek geloof zoo hevig in 'm opgestaan, als juist van het eerste oogenblik, dat ie z'n kinders in dat gebed en geloof zag opgroeien. Hij had eerst gedacht er geen zier om te geven, en nou, nou ie ze heel anders zag worden in hun doen, als hij, nou gloeide ie van afschuw en wrevel. Hun helste ruzie barstte los om d'r geloof.

Lusteloos in z'n hoek, gaapte ie tegen de grauwe lucht, die zwaar hing in gewelds-wolken. Van 't hooge gordijnlooze, van boven alleen met 'n vuilen lap bespijkerd raam, zag ie neer op de kniezende wilgen, naakt en triestig in hun wintergebaar. 't Begon weer in z'n maag te hongerweeën.

— Seg, gromde plots dof de stem, van z'n vrouw uit achterend ; — seg, weê je da d'r t'met gein sint in huis is. Hailige Moagd! wa.... wa.... mo'k van freete ?.... aa's jai 't moar sait.. .. aa's jai 't moar sait.... Ikke wee niks meer.... niks meer.... Hai je nou weer niks kenne fïnde.... Main kristis ! hoe sel da rooie.... da rooie....

Met ingezonken loom lijf bleef Kees 't raam uitkijken, steunend op z'n elleboog, z'n groote hand in den mond, nagels knabbelend van stille drift, zonder woord.

— F'rek ! bin 'k gein asem woart ? hai je gein senie in spreke.. Nou, main ook 'n sorg.... sien je nou moar wa' d'r te freete is t'met. Enne da' skiet t'met iedere nacht hoase!.... main Kristis.... 't stoat je gemeen ! geméén de boel te f'rsuipe.... la main mit de kinders krepeere.... Vrouw Liese van 't pad seit 't.... en buurvrouw Smit seit 't.... En Teunis weut 't.... puur de heule wairelt.... allain ikke mag toekaike.... ikke