Menschenwee, Eerste boek, Winter

120

openstond, en achter den erf-rommel, door 't lichte deurgat, sneeuw-bevrachte duinbrokken, in verstarden golfslag opzwelden, reuzig, wijd alom. rond het lage, eenkamerig krot. Soms schoot vrouw Hassel in 'n vaart 't vertrek binnen, uit achterend, als ze de kinders zag vuil doen ; mepte ze nijdig op d'r vuile billetjes, rammelde ze dooreen, krijschend, waarom ze niet riepen, duwde ze op 'n tinnen pot bij de bedstee, tegenover Wimpie.

De Ouë kramphoestte weer ; in doodsbenauwing bleekte z'n gezicht, even bezij beschemerd, in 't schuwe raamlicht öp. Rochelend en scheurend schokte de hoest-kramp door zijn lijf, dat ie als stikte in slijm. — 'n Paar minuten hield aan 't ro-chelgeweld, zakte dan weer, kreunde 't lijf na.... mummelde de mond, slikte de strot....

— Spuug tog uit foader.... slik de vuilighait tog nie in.... naost je he'k 'n spuugbak.... je lcraigt soo t'met nooit-nie lucht____

Maar de ouë Rams verdomde 't. Hij wou z'n longen niet d'r uit braken.... Want dat was allegoar long.... Inslikken deê ie 't alles weer ; dat most ie, anders ging ie dood. Z'n dochter gaf ie geen antwoord. Schuw bleef z'n mond mummelen, z'n strot slikken, donkerde z'n hoofd weer weg in den schouwhoek achter 't raam, strekten z'n beenen zich, zat ie weer in 't verkort gekrompen, na elke hoestbui nieuwe pruim van mondhoek naar mondhoek zuigend. Tusschen rumoer van kinderen en ouë Rams lag Wimpie, machteloos stil te spelen, droevig dat z'n vader zoo stil bij 't raamhoek zat, zonder 'n woord te zeggen, tegen hem.

Ant mokte al een paar dagen. Ze had drie meiden op de zusterschool gestopt, falikant tegen den zin van Kees, die gevloekt en gedonderd had, dat ze naar die nesten niet heen mochten. Dan liever op de groote skool aa's se tog skool moste.

Maar zij had treiterig, na z'n uitbarsten telkens er kalm-gerekt tusschen gesard :

— Sullie benne katteliek.... van main g'loof, jai hep d'r niks in te brenge....