Menschenwee, Eerste boek, Winter

ii5

weer in 'm. Er zou toch nog wel wat te vrete zijn, thuis, d'r was nog wat op den reutel te bikke.... dat most.... dat most....

Verderop lagen tuindershuisjes, meer uit-een, dwars en recht naar straatweg gekeerd, als hadden ze in boozen luim elkaar den rug toegedraaid. Winterig-frisch en wit wasemde de sneeuwnevel blanke warmte op, tegen laag-valsche lichtlucht, in wilde doorschieting van zon, die paarshevig slag-schaduwde in 't blanke akkerschuim. De volkswijk dampte daar achteruit óp in blanke neveling, droefde niet zoo eenzaam meer, en winterknaging lag éven weg te wazen in sneeuwig zon-blauw. Door 'n zijpad, dwars over duin, liep Kees nu op Duinkijk, over zanderig weggetje, langs besneeuwde wei, licht -wijd en blankvochtig van paarse glooiingen.

— Kaik da hai je dokter Troost, heel luid in gesprek met B'ron Tuil van Roozeboom. Wat 'n kwab, natte kip.... nie groete wou ie ; pest van de streek.... had ze allegoar de grond ingeboord....

Nog 'n paar duinige wegkrommingen en zwarte, besintelde paden, waar moddersneeuw ruide, vuil ingereën, en thuis was ie.

Vóór 'm lag al, de hooge woeste bultige grond van Duinkijk, waarlangs 's zomers de tram reed naar zee. Zwaar-somber groenden nog besneeuwde sparrenboschjes aan voorkant van den weg waar z'n huisje stond. En aan den overkant, 't landgoed van jonkheer van Ouwenaar, wilde duingrond, in pracht-glooiingen opbultend, zwitsersch-hoog, met woesten abeelen-groei en denneboschjes, diep-groen en somberend-chaotische brokken, wègduinend tegen laag-grauwe luchten.

Weggeduwd, op 'n vuil rullig ingereën pad, klei-modder en glimmerende kluitaarde, alsof wielslag van ploegen er doorheen gevorend had, — achter woeste pijnboschjes, tegen voet van geweldigen duinbuit, stond z'n geel hutje, éénramig, met klein pastel-teergroen zolderluikje erboven. De heimwee-ber-gende gevel van z'n krot en overal rondom, de muren, waren •uitgevocht in toover-fijne beschimmeling van vergane kleuren.