Menschenwee, Eerste boek, Winter

113

grepen, als zoo véél gepraat. Maar waar ie was, dat gevoel voor z'n ziek kereltje, kwam in 'm droeven en knagen, als iets heel smartelijks, zóó dat hij, de zwijgende arme schooier, onverschillig en beroerd, voor geen duivel of dood wijkend, dat hij huilen kon van binnen, om de ellende van 't kereltje, mannetje dat ie wel kon zoenen, pakken. En overal, als ie alleen zwierf 's winters, onder de grijze, leeggegrauwde oneindigheid van 't duinland, dood-alleen, z'n sprenkels schuw uitzette, droefde 't in 'm, om dat kind.... zag ie 't, aldoor. — Daar juist, in die droeve winteruren, in donkere eenzaamheid, als er honger en nood dreigde, scheurde die snik er uit, rauw en zwaar ; ging er 'n huilkreet door z'n stomp bestaan, scherp en angst-hevig, vlijmend, als 'n bijl door 'n strot. Dan voelde ie, wat daar broeide thuis, hoe die jongen van bijna tien, met z'n zware heupziekte te stumperen lag, al drie jaar iri bed. Begreep ie, dat ie den boel niet wegjoeg, of neerhamerde om hèm ; dat kind dat 'm zacht maakte, week als 'n lam soms, als ie 'm ankeek uit z'n bedhoekje, met z'n vroolijke oogen. Voor hèm smoorde ie alles thuis, zwoegde ie, want zeker voelde ie, zeker, dat zijn jonge 't eenige wezentje op de wereld was dat écht van hem hield. Buiten z'n Wimpie was er niemand al wist ie dat Guurt en Dirk 'm wel konden lij en. Z'n vader ouë Gerrit was bang voor 'm. Ieder vermeed 'm als 'n schurftige, om z'n stille, sombere natuur, z'n woede, z'n uitbarstenden toorn, z'n kracht, dat de boel te dreunen stond rondom, en grauwe drift op z'n gezicht kwam, die ze deed hollen van angst. Z'n grootste smart was 't nog, dat die jongen ook van z'n wijf hield. Dat zag ie, voelde ie, vlijm-scherp, an z'n kijken, z'n geduldig liggen, z'n zingen. Dat zag ie an allegaar kleinigheden, die ie niet zeggen kon. En dan nog, dat ie katteliek was, 'n heel ander bonk leven dan hij ; dat ie daar ziek lag, omdrongen door z'n wijf, z'n schoonmoer, z'n biechtvader, verwend door buurvrouwen, die 'm vertroetelen en beklagen kwamen, 't Martelde 'm dat ie dien jongen niet meer naar zich kon trekken, uit dien femelrommel en dat vervloekte bidden.... Maar te

ver was 't al, te diep zat 't 'r in____Hij kon 'm doodmaken

8