Menschenwee, Eerste boek, Winter

III

anderen deeën, hoonspottend, en gluiperig toch tegen katholieken. Eén woedestroom kwam er door z'n reuzeknuisten gloeien, in brandenden lust om den boel rinkelend tot gruizel te hameren, met z'n marmeren haat-vuist, om al dat laffe spul tot pulver te hakken en te blazen als stuivende kalk in de oogen van paapsche bedotters.

Wat ie was voor zichzelf wist ie niet, kon 'm geen zier schelen. Niks braaf, niks goed was d'r an 'm.... Maar huichelen en liegen dee ie nooit. Hij leefde om te ploeteren en te vreten. Met z'n merakelswijf was ie nou eenmaal getrouwd. Daar zat ie nou met z'n nest van negen. Nou, nou eerst begreep ie, in woeste helderheid, waarom z'n vrouw, die eerst toch, als meisje van 'm gehouen had, 'm nou verafschuwde en altijd toch maar lief gebleven was. Nou zag ie 't ; de pastoors, de biechtvader, die werkten er achter ; die hadden 'r opgestookt! Kinderen ! kinderen ! Alle vrouwe moste d'r hebbe, zooveul aa's maar kon, dan weer meer zieltjes voor de kerk! Zoo was ie met z'n stommen kop erin geloopen ! Maar nou, nou was 't vast uit. Geen poot wou die d'r in d'r leve meer anrake! Geen poot ! Daar zat ie met nege kooters en 'n vervloekt behekst wijf.... geen cent, geen werk. Wat 'n stommeling ie was ! Daar had ze'm in goeie luim, nog gesmeekt, d'r vader en moeder in huis te nemen ; dat ouë wijf Rams dat altijd schold op den Ouën Gerrit en zijn suffe moeder.... Wat 'n stomme kop, dat ie zoo iets had goed gevonden. D'r uit most ie ze trappe!. ... haar 't eerst, dat ouë kreng.... die heulde en stookte met den pastoor, en venijnde tegen hem, met den biechtvader van Wim-pie. Waarom niet ging ze bij d'r andere dochter hokke in den

polder ?____die had toch te vrete ?____Maar die wou dien ouë

boerehommel van d'r man niet.... hee ?.... Nou zag ie, met z'n stomme beroerde kop, dat ie zich had late neme ! Dat monster, dat oud k'nijn.... dat in d'r kippige ellende, ieder in z'n gebeente vervloekte, die niet van d'r g'loof gediend was. Dat was heelegaar 'n helhaak, 'n heks, die hij om 'r afgrijselijke streken d'r schedel met lol kon splijten, in één mep. Wat 'n boeven in huis, die half lamme, zieke beroerling van 'n dooie