Menschenwee, Eerste boek, Winter

iog

— Hier Mie, neem die helhake effe bai je !----d'r valle puur

klappe aa's foader t'met komp.... werm jai flesch effies----

Ko !.... kristus Hassel, se moake main puur daas.... geloof je?....

Kees wou even blijven staan, droomerig 't gangetjes-donker inkijkend, zonder iets van de ellende te voelen. Met 'n barsch gedag liep ie verder. Hij had Bakkerman motte hebbe,.... stroopafspraak.... debies.... fort dan moar !

Van ellende begreep ie niks. Hij voelde zich er stikwoe-dend bij, maar er in opgegroeid was ie, van jongs af. Z'n vader had 'm om z'n streken uit huis gejaagd. Op zichzelf had ie rondgeschooierd, en om beter leven, rustiger bestaan, dacht ie nooit. Z'n hongerleven joeg 'm op, liet 'm geen tijd te denken. Kwam ie in Wiereland al 'n enkele keer eens 'n rooie tegen, dan luisterde ie wel éven, ziedde 't wel in 'm, begon er 'n drift in 'm te razen, maar kort, heel kort. Den volgenden dag, was ie de poespas weer vergeten. Om anderen gaf ie geen zier ; ze moesten zich maar zelf redden. Hij most vrete hebbe voor z'n kinders, z'n zieke jonge. Wat ie alleen dierlijk-hevig voelde, was alles-neerbeukende verzet-drift tegen lui die 'm wouen pakken, als ie stroopte. Dan kookte in 'm 'n vuur-kraterende drift. In Wierelandsche winterellende, als er geen vuile brood-korst meer thuis lag voor z'n heele nest, zou ie: kunnen moorden, uit wanhoop en drift, wanneer ze'm afjakkerden, opjoegen onder 't stroopen. Want hij zelf had 'r 'n gruwel van, vond het 'n lam, ellendig werk. Zaten ze 'm dan! toch achter z'n hielen, dan kwam 'n rooie moorddrift in 'm opschroeien, kwam er bloed-zware wrok, 'n felle, gierende, stil-hevige haat, hamerend z'n hart in, maar dien ie bedwingen wou, temperen, verjagen, onderdrukken. Dat lukte soms, maar dikwijls stond ie niet meer in voor zichzelf, was de drift zoo fel en ontzettend, dat ie niet meer zien kon ; stonden z'n oogen in nevel van woede. Dan joeg 't in 'm, brandde, bonsde

't----die lui die alles hadde. Zóóveel land, goed, bosch, weg,

en die hem de paar beestjes niet gunde die ie schoot, om niet te verrekke van honger met z'n nest. Dat kon, kón ie niet