Menschenwee, Eerste boek, Winter

io8

•derde vaal 'n kindje, met vuile voetjes in moddersneeuw, gretig uit z'n klomp water opzuigend, telkens vullend weer, in zwak bonzenden slinger aan de pomp, — grauw brok steen, er staand als groenig-bemorst voetstuk van vergruizeld standbeeld.

Dorps-stil lagen de huisjes en weggetjes hier. Kees klotste zwaar-rhytmisch in de stilte, op armelijke bestrating waar 'n enkele puntkei uitstak. In stiltegrauw kroop hier de winter rond van hondenhok naar hondenhok, bleef 't licht treuzelen vóór raamkozijntjes. Soms klonk öp uit wintere dorps-stilte gedempt haangekraai van erfjes. — Vlak voor Kees' voeten drentelde berooidnattige kip, kalig-zwart, in den sneeuwmodder pikkend, al pikkend.

Stil stond Kees plots voor krotje, dat, in kromming van spleet grauwde, vlak tegenover nog ingezonkener hokjes, — eenzaam, met smadelijke afknaging van gevel, als stadskrot-ellende, zonder kleur, met niets van landelijk mooi, dat er wazen en teer triesten kan over ruïne-huisjes, en bouwvallige bosch-hutjes.

Droef en ellende-rauw kermde 't krotje, z'n verzakt klink-־deurtje en kozijnen, in winterangst. Met z'n hoofd dakgoot rakend, trapte Kees even tegen de deur, die in broos-groenige, uitgevreten kleur, weende van armoe. Zich inkrimpend, keek ie rond, achterend in, of ie Bakkerman zien kon. Vóóruit was geen raam, geen kamer. Alleen achterend donkerde öp met grauw erfbrok als woonkuil. Bakkerman was niet thuis, kwam 'n vuile magere vrouw zeggen aan 't deurtje. Achter haar aan, in gangetje, sleepte 'n modderigvuil kindertroepje aan 'r rokken vast, met zwarte snuitjes, in voddig goedje, tegelijk onder- en bovenkleertjes.

— Stil lammelinge, schold de vrouw, achteruit trappend tegen stinkende troepje, dat de voorste opzij viel door den schok. In 't gaterige gangetje, donker en stank-uitwasemend, kon Kees net nog zien, hoe ze onder elkaar te wurmen lagen als vervuilde jonge honden, die zog-hunkeren naar de tepels, in gretig vooruitstrekken van blinde snuitjes. Gehuil kermde op en weer vloekte de vrouw, Wierelandsch-stem-zangerig, tegen de oudste op 't erf.