Menschenwee, Eerste boek, Winter

io5

van mènschen, en z'n reus-schonkige natuur, maakten 'm zelfbewust zeker en onverstoorbaar gewoon, onverschillig, stiller tegen 't gepraat in. Z'n eenzaamheids-lust was 'm ingeboren. Met de stilte was ie opgegroeid. Ook z'n zwijgen was in hèm gewoon ; dood-ge woon. Hij kende geen woorden, hij wist ze niet te plaatsen. Woordloos dacht, voelde ie de dingen beter. Er viel ook niks voor 'm te zeggen. Hij keek veel liever. Alles lag stil in z'n binnenste, en van z'n wrokkige verbittering op z'n wijf wou ie geen sterveling spreken.

Niemand had er mee noodig. Ook niet met z'n armoe-lijën.

Haastiger, in woede, klapperde ie besneeuwd-kromme straatje af. In z'n denken nu, dat boers-dwars, raw-onbeholpen was, maar eerlijk en wreed-oprecht, lag zwaar 't bewustzijn dat ze 'm nergens bijna wouën hebben, om z'n stroopen, omdat hij 't was. Hij voelde in hun weigering, angst, bijgeloof. In z'n hevig, dier-driftig karakter, onbewuste opstandnatuur, brandde verzet tegen alles, wat ie kende aan menschen in Wiereland. Nooit had ie wat gelezen van socialisme. Van dat geleuter most ie niks, niemendal hebben. Alles in 'm was van 'n woeste vrijheid, onbelemmerde ademhaling, ruim in de lucht, in 't ■duin. Meer wist ie niks van 't leven. Nou, al vier weken, liep ie hongerig bij den weg, en 't driftte in 'm rauw-geweldig, dat ie voor z'n nest van negen kinderen niks te vreten had. Dan nog de zieke lummel, die 'm zoo gretig kon bekijken als ie thuis kwam met leege handen, al was er voor hèm altijd iets.

Nou was ie half-lam, z'n eenige jongen, waar ie van hield, 't ■eenige dat 'm thuis deed komen. Ingebukt van zorg-gedachten, waar wat vreten te krijgen, bleef ie staan, voelend z'n lijfkracht als iets dat 'm hinderde, iets te véél, waar ie in ruil voor brood, wel van af wou. En duizelig, van weeïge leegte en knaag^-jeuk in z'n maag, vloekte ie in stille hevigheid, dat ie geen geld had voor kogels, dat ie nou samen d'r op uit most om te stroopen, met lui, lui, die ie verwenschte, 't stroopen dat ie haatte, schrikkelijk diep, waarvan ie 'n walg, 'n afkeer had, gloeiend en onzeg-gelijk diep, al dachten ze allemaal, dat 't z'n grootste lol was.

Hij vloekte de uitgelaten stroopers, Wierelanders of Duin-