Menschenwee, Eerste boek, Winter

93

meiden, met rokken hoog opgezwaaid in schuimwit. Maar־ Duinkijker drong achteruit, stompte met z'n armen, roeide op ruggen en schouers terug naar z'n plaats.

— Kaik se stoan.... krek an 'n raitje.... aa's aarepels in duin____ is da bier van sain ?

— Joa !.... van sain.... blaif d'r af mi je poote.... Kaik die varkessnuit....

Meiden, verhit door danszwijmel lachten en giegelden belust op vechtpartij.

— Nou sei 't puur uitsain, krijschte 'n Duinkijker midden in, of je hep 'n slag f'r je roap beet!....

— Bin'k self bai hée ? venijnig-bleek giftte Wierelander׳ terug, grauw-groen van drift.

— Wa hê jai mi An van doene !....

— Sjeis an je An, krijschte ie rauwer, z'n bierglas in woes-ten kring rondzwaaiend, dat 't schuim vlokte om 'm heen.. Gesist en opgehitst werd er : kss !.... kss !....

Bloedschijn lag wild en begeerig in dronken zwijmeloogen van kerels, en de meiden, verlekkerd, wouen beroering, wouen gekerm en gekreun van ondergelegden, gekneusden, gebeuk-ten, melodramatisch opgevlamd en verschroeid van zinnendrift. Midden in, drong Piet met Rink den polderreus, door־ de stilstaande paren.... Hevig-rauw krijschte geluid van lijfreus, daa se moste deurgoan....

— Seg krente-mik, snait de fint an rieme, sloa'm sain beene stuk.... en timmer sain mit de bloedige ende op s'n pet !....

— Barst jai.

— Blaif jai heel!.... en meteen trok Rink z'n jas uit, om in z'n overhemd, meesliertend verkronkeld-oranjige halsdoek,, nek-ontbloot, de eerste striemen weg te patsen, 'n Meid,, blond in koniginne-statuur, slank en reuzig-forsch, was plots, midden ingedrongen en uitrazend met tartende gebaren, duim onder kin woest wègstrijkend, gierde ze tegen Duinkijker ־ kerel....

— Rooie !.... rooie !.... rooie !.... kaik ie tippele !.....

kaik ie tippele !