De Jordaan, Mooie Karel

505

gunnen en zijn helle-jaioerschheid, die tot in het stompzinnige, gloeiend-wraakzuchtige oversloeg, — door zijn eigen gefolterd en gekerfd binnenste.

Dit alles onderging Karei niet alleen wijl hij nu zeker was dat Frans Poort werkelijk geen kans meer had, doch ook uit eigen onstuimige menschelijkheid. Hij zag in de goud-steenglanzige oogen van Corry een nieuwe zaligheid open-lichten. Nu zou hij probeeren zijn heel verder leven in haar leven uit te leven, al voelde hij zich gekluisterd aan al zijn angstig-onderdrukte, zwak-menschelijke driften. Niets van zijn bandelooze verdwazing en razernij wilde hij voor Corry smoren in braafdoend berouw, noch zijn natuur, in zielsvleienden deemoed, voor haar vermooien, verbergen, al begeerde hij heelemaal van haar te zijn. Nu wierden zijn heet verdriet en zijn opstandige vreugde, van Corry, en haar smart en blijdschap, van hem. Karel's geluk was vreemd, zoel, bijna huiverend-vol, en dan weer verbijsterend, droomerig en in ontroeringen verwarrend. In hem schrijnde bijwijlen een hartstochtelijk terughunkeren naar het ongebreidelde rumoer zijner jeugd, naar zijn zwervend, donkerend verleden, doormengd met een geheimzinnige bevrediging over het onbegrepen en onverdiende heden. Hij betwijfelde zijn eigen bestaan soms, al overtuigden de menschen rondom hem van het hevig-werkelijke. Het was alsof de heele Jordaan meejuichte met hun vereendheid. Maar Karei, aldoor nog, behield het onwezenlijkste gevoel van den bijna verschopte, van den bedelkerel. In een koortsige benauwing en beklemming hoorde hij spoten angststemmen; staarde hij op wreede gezichten en stuitte hij op moordzuchtige blikken uit de duistere stad van de misdaad. Hij begreep maar niet, dat hij met Corry écht sprak; dat hij zonder verstoring naast haar zat en dat hij met haar wandelde, met Corry de ongenaakbare; dat zij hem, ondanks zijn vroegere verachtelijkheid, zoende met haar heerlijke, zoete lippen, dat zij hém koesterde en omstrengelde, ... zij die hij eens vernederend had weggetrapt! Telkens dook een schroeiende schaamte in hem op, over de berooidheid en afzich