De Jordaan, Mooie Karel

506

telijkheid waarin zij hem had gezien, stomdronken, vechtlustig, verschooierd in voddige kleeren; over zijn rauw en daemonisch Zeedijk-leven tusschen de heel- en halfgezonken mannen en vrouwen en waar zij alles van had gehoord. Maar Corry, ineenhooge, stille rust en geheimenis, sloot al zijn klachten en innerlijken jammer af en gaf zich in haar diepste vrouw-teeder-heid, zonder een woord van verontschuldiging te dulden. Corry juist voelde in Karei weer iets van het oneindig-goede, van een teedere zachtheid in heel zijn gebroken geweldigheid herleven. Ze besefte weer het onbewust-heldhaftige van Karel's mannenwezen, nu er geen wrok meer gloeide op Frans Poort. In Corry was het wonderlijke gebeurd, dat Poort niet had bevroed. Karel's ontreddering en zijn vreeselijk eenzame verdwazing hadden haar geen afschuw en huiver gegeven, maar andersom, de oude, hevige liefde-verlangens in haar teruggedreven. Tegenover zulk een levensverwoesting om haar bezit, was ze onder een stralende verheldering van inzicht, eigen mateloozen vrouwentrots gaan zien als een misdaad, erger dan ooit Poort in opgezweepte, haatzieke eerzucht en verachtings-gevoel zou kunnen bedrijven.

Ontdaan, in de verstilling van zijn hartstocht, bemijmerde Karei zijn kwellend bijgeloof: nu was Corry niet op Pinksteren maar op Kerst tot hemwveergekeerd...

Toen op Oudejaarsavond, — de dikkertjes knetterden in de heete reuzel en de oliekoeken geurden zoet-warm door Ant's bovenkamertje, — Alie onthutst, bleek en stotterend, onder benauwde en schriele gebaren het buurt-nieuwtje kwam vertellen dat Frans Poort ״se eige" had opgehangen, ging er een koude rilling door Mooie Karei en in Corry's goudvochtige oogen glinsterden klare, zware tranen.

EINDE.

Dikkertjes: poffertjes. —