De Jordaan, Mooie Karel

III.

504

De dagen na Kerst, — die zoo zalig naar het Nieuwjaar drongen, geur van meel en bakolie aanwoeien uit den winkel van Van Vliet, — had Karei alles gebiecht van zichzelf; van eigen gemoedszwakte en van Frans Poort's leven. Nu begreep Corry in eindeloos-zacht toe-neigen, heel Karel's doormarteld verdriet en diep heimwee; waarom zij nooit meer Frans Poort had gezien en hoe diens wreede jaloerschheid hem er toe had gebracht, ook bande-loozen Mooie Karei van haar af te scheuren.

Toen Burk zelf tot besef kwam, waarvoor Poort hem eigenlijk had gebruikt en op welke daemonische en wreede manier Frans kwam te zorgen dat Karei geheel verloopen moést: uit zijn vak, uit de Jordaan, nimmer meer bij Corry, baldadig zwervend tusschen boeven en wild-zinnelijke deernen, voelde hij tot zijn eigen verbazing, nü met Corry naast zich, niet den geringsten wrok. Hij had zichzelf heel zijn leven té schrijnend door begoochelende en noodlottige jeugd-harts-tochten en duistere driften laten meesleuren dan dat hij Poort om zijn bedwelmingen zou haten. Poort's koortsachtige hongerliefde naar Corry was bijna laaghartig zijn misdadige liefde geworden. En dat allemaal bekende hij Corry, terwijl hij haar fijne, blanke gezicht aanstaarde als een wonder. Hij zag wel een nevel, een zacht zwijmen in haar blik, maar het was geen schelmsche uitdaging, geen zinnen-tarting meer. Ze keek met de heerlijke oogen, als in een zoete verzadiging van geluksgevoel waaroverheen toch een lichte droefnis waasde van overwonnen leed. Karei begreep dat als een man verliefd was op Corry en hij Corry niet kreeg, die man dan met het leven had afgedaan. Diep in zijn wezen zelfs bewonderde hij Frans Poort om zijn hartstochtelijke verrukkingen en zijn gekwelde liefde voor Corry, met al de instinct-verdwazing, moorddriftige afgunst, den opvretenden wrok en zelfversmading, in somberen hoogmoed er uit geboren. Hij begreep Frans' martelend niet-