De Jordaan, Mooie Karel

503

bewogen vreemd in het maanlicht om den stom-neergestorten Karei Burk.

Corry, ontzind van smart, gooide zich op hem en kreet schor en bang om hulp. Thijs naderde en schonkige Gerrit schoot toe met buren en allen rilden van afgrijzen, toen zij Mooie Karei zoo grauw-vergaan op de sneeuw zagen liggen, doodpaarsig en verstijfd in stommen jammer. Corry zelf nam hem op, zoodat de kerels zich schaamden, hielpen en hem bij Ant weer indroegen.

De beangstigde kinderen waren weggestuurd en de Kerstboom stond ontluisterd, uitgedoofd. Het droefgeestige gas-pitje scheen weer schuw-geelachtig over het bovenvertrekje uit. Ant en Greet riepen dat ze Karei op zijn eigen bed moesten leggen, waar hij altijd gelegen had, op zijn oude ledikant. Dan moest Greet, — plots smartelijk verstild, toch met een loerenden trek om den nerveus-verwrongen mond, — maar vannacht met Corry mee.

Karei, onder sneeuwstuifsel, lag op zijn bed, met d'inge-slonken kaken verstijfd als in een klem. Telkens ging er een angstgrijns over zijn gezicht en slaakte hij hevige zuchten.

Corry bedekte hem met alle kleeren die zij te pakken kon krijgen en wiesch zijn bezwijmd gelaat met lauw water. Ze kon niet spreken van smartelijk geluk, ontroering en koortsige onrust. Bevend aan handen en voeten zoende ze Karei telkens op de kil-brandende, saamgenepen dunne lippen, met oogen vol angst. Nu eerst besefte ze zijn zwervende verlatenheid.

Corry deed niets dan zacht, inwendig huilen en heimelijk glimlachen, terwijl ook al de anderen snikten.

Corry wou niet weg... Ze zou den heelen Kerstnacht zoo bij zijn bed blijven, tot Karei bijkwam. Ook Greet kreunde stil en keek verdwaasd van ontdaanheid en zoele schaamte.

Toen Mooie Karei eindelijk, na een uur, zijn oogen opensloeg, doch nog geheel besefloos en in zichzelf zwak prevelen bleef, ging er een schok door al de vrouwen. Het was alsof een doode uit het graf was opgestaan.