502
wimpers die snel op en neer gingen, en hij rook den heerlijken geur van het zware blonde haar vlak bij zijn mond. Hij doorleefde een geheimzinnige blijdschap, in bedwelming, angst, onrustige hartstochtelijkheid en zoet geluk dooreen. Hij zocht krachteloos, in zielenood naar woorden... maar een heesch geschrei alleen brak los. Tot plots, zinneloos een beving hem overschoot en hij in een ril-schaamte en onder een afgrijselijke benauwing opgejaagd, zich wild omkeerde en het draaitrapje afstrompelde naar het benedenvertrekje.
Zoo, in zijn enkel hemd, met zijn bebloeden kop, uitgeteerd en half-naakt als een vagebond-bedelaar, rende hij in een dolle ontzetting, gemarteld door d'ontsteltenis van het ontdekte, de besneeuwde Lindengracht op.
De Jordaan lei in sneeuwstilte van den heiligen, diepen avond, en uit alle raampjes weerszij de eindelooze straat, glinsterde rijp en blonken geel-rood de lantaarnlichten. Wonderlijk-wit rezen de boomen op en schimden in hun takkengewar.
Karei, verwezen, ontzonk ieder besef van wat hij deed, maar Corry Scheendert was hem achterop gehold en riep zijn naam, dwingend, hartstochtelijk en met een smeekende en zegevierende teederheid. Karei, erbarmelijk ineenkrimpend, hoorde het in de omfloerste stilte, en hij huiverde in onschuld en wantrouwen. Wat... wat?... Riép ze hem... hém... hém ... verbeestelijkt wezen?,.. Riép Corry hem... die heerlijke meid... hém,., zwijn... beest... dier?... Dat was een dubbele uitrek!.,. Riep ze hém.,. hem, in den walg van zijn drank, ... hier in die schemerige wereld ?... Wat moest ze van hém?... Wou ze hem bespotten?,.. Wou ze hem beleedigen en beschimpen ... uit wraak en verbittering ?... Hij wou... hij wou... hij wou toch verrot en kapot!... Daar had de meid niks mee te maken... niks.. oele .. niks!...
Bijtkou en stilte bevingen hem. Pal voor Corry's voeten in de sneeuw viel hij, in zijn geheele mannelijke ontreddering, uitgeput, bewusteloos neer als een ontzachlijk, donker menschenlichaam.
Voorbijgangers bleven staan en rustelooze schaduw :