499
— Ikke bin gebete... Blinde... blinde... ha... hasel-wurrumpies hebbe mijn gelust veur d'r bikkesement,... nége wonde hebbe se in me fiese-le.. •mie... gebete...
Hij grinnikte en trilde.
— Nege wonde... nou... ikke heb de befert,... nege skeure in 't pertret fan Mooie Karei... ajje... ajje da begrijpt... grijp je pas!.,.
Telkens keek hij naar het schaduwroode bedgordijn, maar hij zag niets. Als hij opstond maar weer terugviel, scheen er een siddering door Corry heen te gaan, een huiverende beweging alsof zij naar hem toe wou snellen. Er lag een hartstochtelijk-krampachtig en smachtend verdriet in haar te snikken, zooals ze dat nog nooit had doorvoeld. Zóó hartverscheurend had zij zich de ontreddering en vernietiging van dien allerdappersten Karei niet voorgesteld, en met een brandende pijn van verwijt en berouw in de zelfbeschuldigende ziel, kreet en huilde zij stil in zichzelve dat zij,... zij,... zij alléén, Karei zoo ver tot uitmoording van zijn eigen wezen had gebracht. Dat was haar eigen zinnelooze trots, haar Satan, waar zij geen snijdende vijandschap tegen had verklaard. Vroeger hield ze van tintelenden Mooie Karei omdat hij het onmogelijke begeerde,... hield ze van ieder die iets onmogelijks in een wilden gevoelsuitval, wou. En nu? Ze rilde,... als Karei, in angst en schuchterheid.
De Kerstboom, in de stilte, spon een gouden schemer rond en telkens flikkerden lichtjes op en uit. Corry, achter den verduisterenden stoel van Ant weer rechtovereind, wierd plots bevangen door een gevoel van oude teederheid, zooals ze dat had ondergaan dien avond van ״De Gele Ballon", toen Karei voor haar kwam te vechten en Loe de Bokser neersloeg. Zij voelde tranen in haar oogen branden en liet ze schaamloos biggelen over haar wangen. Ze voelde dat ze Mooie Karei zelfs als wrak, zóó, in zijn schooierige ontzenuwing, verdierlijking en gepijnigdheid, toch hevig liefhad; zoo lief als vroeger. Ze voelde van zijn heele vreeselijke verleelijking niets. Zij, zij alleen in haar waanzinnigen trots,
32*