De Jordaan, Mooie Karel

498

Ant geloofde nauwelijks dat het Mooie Karei was dien ze Zag instrompelen. Hij keek en staarde, maar zag niemand. Hij lalde en kreet zijn zinnelooze dronkemansliedjes, en naar de kinderen zwaaide hij toe met een groote bebloede grijphand vooruit die ze deed schreeuwen van benauwing. Toen viel hij met zwaar gerucht op een stoel neer, vlak tegenover Ant. Hij brabbelde verward hun namen dooreen en vergiste zich telkens in de personen.

Alie, met tranen bevend in haar ontzette stem, wist geen raad van meelij, en zóó waren de vrouwen, in teedere zwakheid en ontroering, bevangen door Mooie Karel's verschijnen, dat ze niet eens dachten aan Corry die in een soort van versteenden schrik tegen het bedstee'tje was ineengezonken, achter Ant's beschaduwden stoel. Plots begrepen zij allemaal, dat er iets heel ergs zou gebeuren als straks Karei Corry kwam te ontdekken. Zelfs Thijs kromp inéén en ging bij Corry staan. Hij kende de zelfdoorleefde moordkracht van zijn broer; ook wanneer zijn woede in hitsende dronkenschap oplaaide. Ze dachten dat Corry zich wilde verschuilen in de schaduw-donkering van de bedstee of op ongemerkte wijze verdwijnen, achter Karei om, in vooruitspiedende benardheid. Maar ze stond alweer hoog opgericht achter Ant's stoel, doodsbleek, sprakeloos.

Karei, in zijn blinden blik van dronkeman, zag niets. Hij zong weer en wou jammerlijk-onstuimig opstaan om te cancaneeren. Maar hij viel telkens hulpeloos terug, zoo dat de kinderen begonnen te krijten en te gillen van bangheid. Zijn afzichtelijke vermagering en zijn verkneusd en bekrabd gelaat, brachten schrik in de kleintjes. Teun en Wim hadden moeite, Oom Karei te herkennen in dien afgrijselij k-toe-getakelden kerel, zenuwschokkend met zijn rillerige naakte schouders en vaal-grauwen kop.

Karei deed net alsof hij zoetelijk de harmonica bespeelde, met loos-uithalende gebaren, en hij bazelde alles dooreen. Zijn vieze armoe-broek en hemd walmden puttenlucht af. Om zijn verleelijkte tronie zelf te bespotten, boertte hij: