De Jordaan, Mooie Karel

5oo

had hem laten zinken in de modder en bijna laten verstikken! Een nijpende honger naar zijn liefde en omhelzing doorknaagde nu iedere vezel van haar wezen.

De kinderen om den boom, in sprook-verbeelding nog, durfden nauwelijks meer kikken; zagen de Kerstpronkjes niet meer onder de dwaalvlammetjes. Karei, als een gek, lachte lodderig tegen alles op. Onverhoeds rees hij waggelend overeind, wou hij naar Ant toegaan. Ook Greet, die beefde, wilde hij bij den arm trekken om haar iets schaterend te vertellen. Maar hij struikelde weer terug en begon zinneloos te zingen en op zijn knieën te slaan als op een tamboerijn.

Even gelokt door den lichtenden Kerstboom en de zacht-beschenen kinder-gezichtjes, begon er uit zijn jeugd-ver-leden een vreemd-beschaduwd herinneringsspel op te murmelen en rond te dwalen in de stilte.

Dwaas-plechtig rees hij overeind en zei hij, zich zelf in bewustzijn overstijgend en een vervaagd geluks-visioen belevend:

— Nou is 't Licht der Lichte opgegoan... 't komp de schaduwe beskijne...

Hij zong de woorden afgebrokkeld, met stotterende, om-laagzinkende stem... en weer zwaaide zijn schooiers-gestalte naar Ant toe, om haar wat grinnikend-geks te vertellen van zijn misdadige zwerverijen. In zijn waggelgang wou hij zich vastgrijpen en tastte hij blind inbrandende kaarsjes, in zilver-fluiten, vergulde vogeltjes en mandarijntjes. Hij schreeuwde even van pijn en er doofden wat lichtjes uit. Maar toen inéén weer, als ongevoelig voor alle smart, boog hij zich voorover naar Ant en keek hij op. Hij stamelde verward allerlei intieme gedachten uit:

— Sien je Ant.. want ikke bin... nie Frans Poort.. .ikke pareer ... Ikke bin 't gemeenste sujet... sien je ?... Nou... is Else ook assewijne... 'n doodgoeie meid hoor... Maar hij seit. Doodskop en Dubbelses... seit 't ook... en Swarte Piet... se asem... is d'r puur fitriool...

Weer boog hij zich voorover naar Ant en al zijn menschen-walg verzonk onder haar blik van oneindig meelij.

Asjewijne: weg. —