De Jordaan, Mooie Karel

472

staan en dat de omgeving hem hier heelemaal vreemd was. Snel zette hij de reis voert.

In Volendam was het overal een bont gekijk. De Volen-dammers begrepen maar niet hoe Thijs aan een ״witten schimmel" kwam; die Roomsche geus! Ze kletsten Muiden en Weesp vol.

Maar hij, trotsch als een pauw, trok zich van al het gepraat niets aan. Het aldereerste keek hij naar stalling uit. Dit gelukte bij Nelle, die een riekenden bokkinghang had. Daar maakte de voerman een stalletje, met wat stroo dat ze op het land hadden bijeengeraapt.

Den volgenden morgen vonden zij het paard met afgeschaafd vel aan rug, borst en pooten, schrikachtig en steigerend. De bokkinghang was veel te klein geweest voor het zwellende beest.

Het vochtige schuurtje, opgebouwd uit ruw op elkaar gemetselde steenen, was vol puntige uitsteeksels. Aan die scherpe uitsteeksels had het paard zich gewond. Thijs waschte overal het bloed af van zijn bast en hij verklaarde dat er tóch maar gereden moest worden. De snoevercompagnon die het eigenlijke snoeven Thijs overliet, trok weer bedenkelijke gezichtjes en nu snoefde hij op zijn bezadigd inzicht. De witte was een lui, een koppig beest, dat niks van een disselscherm wou weten.

Met den handel ging het al heel slecht; de garnalen waren veel te duur. Omdat er weinig wind stond, konden de botters niet de haven inzeilen. Niks te verschieren! Toch kocht Thijs en de reis ging weer naar Amsterdam terug. Maar dat ging niet al te best. Want de schimmel wilde plots niet loopen. Compagnon verklaarde bezadigd:

— Die knol hep geen trekkracht... hij hep de wurm-siekte,... wa sei ikke?...

Thijs, van woede en angst, greep het geschrikte paard in het haam en zelfs in zijn manen... Met allerlei tegenstrub-belingen bereikten ze eindelijk Amsterdam en ze verdienden nog een bagatelletje aan hun te dure garnalen.

Thijs bracht het paard weer naar zijn stal, dwars door de

Verschuren: verdienen. —