473
gillende en tierende volksbuurt. Een geweldige stoet jongens gierde achter paard's staart aan. Thijs, de ruiter van de Dwarsstraat wierd gehoond, uitgelachen en met vuil nageworpen. Ze loeiden als sirenen en floten sni-jdend-schel, om het paard te verschrikken. Er klonk een oorverscheurend lawaai rond, doch Thijs liep strak en meedoogenloos, trots naast zijn beest, dat kalm door het jongens- en buurtgewemel heenstapte. In den donkeren stal waschte Thijs het af en voedde het goed.
Midlerwijl kregen Burk en zijn compagnon, een echte windas, heibel om het paard. De compagnon, dronken, verklaarde dat het geen schimmel was en Thijs, nog zwalkender, hield vol van wel. Zij gingen in onspoed onder vervloekingen van elkaar, maar Thijs behield het paard, dat heel boosaardig naar hem loerde, meende hij. Toch voelde Thijs zich niet al te zeker. Het dier zweette vreeselijk, liep slecht en onwillig, haalde kort adem en vertoonde allerlei kreunende rarigheidjes aan de dij-draaiers. Hij wou niet langer belachen worden in de Jordaan, waar hij 's morgens en 's avonds telkens nietigjes verscheen naast het groote paard, begierd en uitgeschaterd door de straatbengels.
Op een dag ging Thijs met het paard naar Purmerend en ruilde het dier in voor een ander, een veel kleiner, vaal-bruin paard, Corrie gebeeten.
Thijs ging naar de leenvrouw toe en vertelde haar het gebeurde met den koppigen klepper. Hij vertelde haar dat hij het paard gewoon had geruild, maar verzweeg dat bij het verpieren Corrie al tweehonderd gulden minder waard was dan de gele schimmel.
Ook met dat paardje trok Thijs manmoedig naar Volendam. De eerste weken vlotten de tochten. Thijs nam velerlei kerels, dronkaards en klaploopers, mee in zijn kar als vrachtpassagiers, die allemaal klonken op zijn en Corrie's welzijn. Doch toen op een keer het paard terug moest, kreeg het last van gal; bleek het dier de hotsende, luidruchtige vracht veel te zwaar. Het begon mank te stappen en in zijn voorhoofd trokken donkere zweetrimpels.
Verpieren: van de band doen. —