De Jordaan, Mooie Karel

470

tol en stapel. De koopman zei:... het was, als je wou, een harddraver; Thijs verklaarde:... een échte harddraver. De koopman zei:... het was een raspaard; Thijs verklaarde:.. .een overraspaard,... je kon hem compleet met den kinriem rijden. De koopman meende dat hij vier harde pooten had; als het niet te gek klonk, zou Burk beweerd hebben dat het paard op vijf voortrende. Thijs had er zóó weinig verstand van dat hij er alles van wist. Het was een prachtbeest.

— Hé Moederflekkie ?... Hij snuift fuur... wa Moeder-flekkie?.. Hij seit dat je er mee rij je kan op snaffel. .snap je?

En hij lachte dom naar Greet, blij dat ze niets van die snaffel vroeg.

Hij berukte den pluimzachten staart, hij betastte de gescherpte hoeven en de fijne schenkels,... het was alles even mooi, en de donkere oogen van den schimmel glansden phosphorisch. De snoever-kameraad deed bezadigder, alsof hij indien hij wou, nog wel eens ontstellend-compabele kenners-aanmerkingen kon maken.

— Jij ?... Jij komp net goed!... Jij ?... hoonde Thijs verachtelijk... Jij?... Ajje 'n snoekbaarsie an de stok hep van sesesefetig duim, fal je om... Wa weet jij fan paarde, ophede ?... Ga deur maffert... bal gehakt!

De compagnon smakte op de lippen en neuriede sarrend: Hinneke hinneke hinke Muise binne geen finke.

In een stoet trokken ze op naar het Haarlemmerplein, naar de gulhartige leenvrouw. Aan de trap riepen zij haar toe, dat zij er waren met het paard en dat de koopman er bij stond met zijn kwitantie, de correctheid ten exempel! Ook voor haar moest het schimmelpaard nog eens loopen. Het vlotte en eindelijk betaalde zij achthonderd pop.

Thijs, over-trotsch, nam het paard mee, al hing het wat sterk op het bit, gelijk hij onder slimme knipoogjes een iegelijk verklaarde. Hij was wel een beetje bang voor de gespierde achterpooten, maar hij liep toch flink en hoovaardig bijzij de flanken. De compagnons hadden in de Goudsbloem