De Jordaan, Mooie Karel

469

grooten, witten schimmel, een raspaard ergens had staan, een merakels-best beest, met manen als golven en een rompje als een jonge meid.

— 'n Witte schimmel ?... vroeg de snoever met een zekere geheimzinnige klem in de stem, alsof hij dat sóórt peinzend had ontdekt.

Koopman zou den volgenden dag in de Goudsbloemdwarsstraat bij Thijs voor de deur staan met het paard.

— De witte schimmel ?... vroeg gewichtig weer Thijs' kameraad.

— Wa dan?... snauwde de koopman,... is je geheuge afgekapt?...

Thijs grinnikte van pleizier en maakte allerlei stiekeme toespelingen op zijn toekomstig lot en op de galgen van zijn benijders. Nou had hij maling aan Stijn en aan Karei; nou kreeg hij zelf zijn dravertje met dampende neusgaten... Immes!... Nou ging hij zelf fijn in het zadel. De natte stemming was nog niet nat genoeg, en weer schonk de bierbuikkastelein gul uit de tuit.

Den volgenden dag verscheen de listige koopman met zijn paard voor het lage huisje van Thijs, pal in het jolige hartje van de Jordaan. Ant schrok zich een mikmak van het gevaarte. Greet keek minachtelijk naar het karremansbeest. De jongetjes gierden van pret, toen het paard schallend begon te hinniken. Het leek Ant zoo op het oog een ferm dier. Hij sloeg zijn pooten mooi hoogop en hij rekte zoo fier den slanken hals, en de koopman liet hem, verbaasd nagestaard door Thijs, statig een paar ״blokkies" rondloopen. Thijs kreeg hik-kramp van zwellenden hoogmoed. Dat wierd zijn hengst, en hij schreeuwde het wat kenners-woorden na:

— Sien jullie dat rompie ?.., Hoe ie se staart tussche se bille knijpt?... Kedin hè?.,. Soo'n swiepert!..

Al de buurtgenooten jubelden en er ging een hoera'tje op voor Burk, den koppigen ruiter van de Dwarsstraat.

De koopman, Doove Barend, van het bedriegelijke gilde, putte zich uit en Thijs putte zich mee uit, al betaalde hij