De Jordaan, Mooie Karel

470

in aanbidding, dol op zijn mooie, slanke mannenlijf en op zijn witte tanden die blonken. Nu had zij voor het eerst den geweldigen kastijder Karei Burk herkend, die het sparren verachtte, al de gemeene vechttrucs en geniepige voorslagjes, en die zijn watjekou's gaf rechtuit, zonder genade. 2e wou hem wel omhelzen, in een verteederend hunkeren naar zijn kussen. Een walging voor Frans voelde Ze ineen, als man van haat en wraak. 2e smeekte om een blik van Karei, maar hij zag zelfs geen wimper van de Duitsche. Zijnoogen staarden met een wijd-uitzwervendenblik. Elsa zuchtte en even trok triest een kramptrek van smart over haar bleek-vermagerd ernstgezichtje. Al de boeven, met plat- of ruig-opgekamde lok, mompelden onder elkaar in brandend ontzag, dat Mooie Karei toch maar hét knaapje bleef dat je je latten brokkelde eêr je het wist... En in ommekeer viel hun scherpe en opzettelijk-kwetsende scherts nu neer op Frans.

— Mooie Koarel... Tom Mix fan de Niefedijk, werendig!... schaterde Ka Giljotien, haar fel-roode losse jak dichtknoopend.

— Enne Frans ... Tom Niks fan de Noordermart!... viel Dubbelzes ironisch bij.

— As hij je op je siel timmert... trek dan maar dubbel je wambuis an,... grinnikte Stiekeme Thijs, in machtige bewondering voor Mooie Karei, terwijl hij de gasten brutaal de straat opjoeg.

— Na huis schorem... drink je kluitje leeg en ... nip geen krakeling meer.

Ook Frans Poort wierd bijgebracht onder meidengejammer en scheldgeraas.

Mooie Karei vertrok alleen en in stilte den nacht in. Naar de Prins Hendrikkade liep hij toe. Van verre ontwaarde hij bij het Centraal Station een rooden damp, als van brandende fakkels achter donkere huizenrompen en verduisterde boomkruinen verborgen. Er huiverde iets radeloos door heel zijn wezen en hij wist niet meer waarheen...

Sparren: gemeen vechten. — Noordermart: zeggen de Jordaners voor Noordermarkt. — Kluitje: borrel. — Krakeling: woord. —