De Jordaan, Mooie Karel

421

Plots rees Karei overeind. Hij waggelde zacht, maar in zijn lichte oogen gloeide een fonkelvuur, het verlangen naar een roekelooze moedsdaad. Over het gelal en gebral der hooggekapte lichtekooien en souteneurs heen, toetste hij even den ouden heerlijken klank van zijn stem in een berucht, sentimenteel Zeedijk-lied. Onverwachts greep hij naar de harmonica op de piano, stootte den riem om zijn nek en zette hij in, met opgeheven borst: ״Apachen-dwang".

Mie Kuil, hoog en woest, sprong achter hem en zong rauw, hard, de coupletten van de antwoordende „Slet".

Karei, plots stoer, dreigde met zijn glanzend-vol natuurgeluid:

Maar wa-je-doet, da ka mijn niks schele, Die platfink mot je foor mijn stele...

In bevenden zwijmel smeekte Mie Kuil:

Ik kan 't nie doen, och, luister toch effe...

Karei bleef zingen, terwijl soms zijn stem een oogenblik heesch te scheuren scheen in een wilde hartstocht-brulling. Zijn: Sla je slag, meid!

klonk als een geweldig bevel, dat het smeeken van de „Slet":

Lowie, mot ik de bajes ingaan? droef afweerde en zinnen-bedwelmend overheerschte.

Elsa, de Duitsche, zat bevend en ingehouden te snikken op haar stoel en al de gasten luisterden naar Karel's weeken, ver-uitzwevenden zang als naar een bel-canto-opera-tenoor. Zij huiverden en het oude ontzag voor den almachtigen Jordaanknaap, die nu in cynische en tartende kracht zijn minachtend woord uitslingerde, kwam weer opleven in hun midden. Kromme Dries kuchte van aandoening, en Blauwe Beekie loerde naar Doodskop en Doodskop naar hem, zonder een kik te kunnen geven. Want ook zij, apachen, droegen juist de faam van gruwelijke vrouwen-mishandelaars.

Alleen Frans, die nauwelijks iets had gedronken, keek stug en hevig-ontstemd naar den vloer.

Platvink: portefeuille. —