Het Volk God's, van Armen en Rijken

:504

en geloof, allen neerhalenden of vernietigenden spot.

En Igmaniz verklaarde, dat hij onbewust de Chochma niestara bezat!

Maar Rebecca?... Ze vertelde zoo weinig van haar binnenste. Ze was zoo anders dan de gewone meisjes. Haar mishaagde zooveel, ook in hèm, waarover ze nooit sprak. Dat voelde hij vaak. Ze verlangde nog heel andere dingen, dan zijn vrome mijmeringen; dan het gezelschap van tante Truddie; dan het bulderen en vloeken van de broers; dan het geteem van oom Salomon......

Josua zuchtte zwaar...... God sloeg wonden naar

Zijn wil! Wat wisten wij, menschjes, van genezing?...

Natuurlijk, Bram was weer door Jaap meegetroond. Die knapen bekommerden zich niet om zijn lofzegging en Habdalah. Voor Jaap begon de heilige Sabbah nóóit. Maar Bram...... dien hij ééns al in zijn verbeelding had gezien op Ets Haïm?......

Waar was nu zijn vrome blijmoedigheid? Er schrijnde leed in hem, over Bram en de kinderen. Hij

kon wel huilen...... O, dat smartelijke wegdonkeren

van Sabbah!...... Maar Elijahoe ademde in zijn verhevenheid en goedheid......

Josua droogde de oogen. Die zwakkeling! Vandaag nog had Hereira zich stil-droeyig uitgesproken tegen het afgedankte kostertje van de Zuiderkerk, dat onverwachts was komen oploopen. Kostertje's roode wenkbrauwen schenen te ontvlammen boven zijn diep-ingezonken dweepoogen. De wijde neusgaten snoven onbedaarlijk en wipvlug sprong kostertje weer her en der.

— Kom je naar de tore kijke... of ie er nog staat?... vroeg Josua bedeesd.

Kostertje grinnikte door heel ziin krakerige magerte heen. Maar Josua voelde zich gelukkig. Het kostertje

weer hier, in zijn kamer...... Alsof er niets veranderd

was. Zoo verbeidde Josua altijd stille wonderdaden, voor gebrokenen van hart.

Plotseling ging, met een heftigen ruk, de straatbel. Rebecca sidderde en ook Hereira keek angstig-ver-stoord. Het gebed was juist ten einde. Josua had

Chochma niestara: verborgen wijsheid ,