Het Volk God's, van Armen en Rijken

:503

zegende den drank. In ontroering klonk, op zangerige cadans, zijn oude, zachte stem over het heengaan van den Sabbath.

Treuzelend zegende Josua de specerijen. Een zacht-prikkelende nagelengeur zwierf rond in het weeke, trillende kaarsenschijnsel.

Tegen den wand, over Judith's kaalgelijst portret, silhouetteerde een wild spel van schaduwen en gebaren, Langzaam hief, vlak bij vader's smartelijk-fngegroefd gelaat, Rebecca de gevlochten kaars. Josua's helle oogen slurpten plots diepen gouden gloed. Hij vervreemdde van zichzelf in dit aureoolachtige schijnsel. Josua zette beker en specerijen-bus neer en spreidde beverig de smalle vingers rond de kaarsenvlam. Heilig zong Josua een zegen erover uit. Zijn beschenen vingeren, waar het bloed doorheen glansde tot de toppen toe, kromp hij zenuwachtig saam, als wilde hij het Sabbath-licht vastgrijpen en uit het duister der ongewijde dagen redden. Toen hief Josua hoofd en aangezicht in den gelen flakkerglans en begon hij zijn gebed, oostersch-gedempt en zelfverloren, te spreekzingen.

Ook Rebecca prevelde zacht mee, terwijl haar heerlijke oogen wonderlijk-schoon openbloeiden in het mysterieuze Habdalah-licht, uit het alom-waasdonkere kamertje.

Josua las en zong:

— Gij, o Eeuwige, hebt gescheiden het gewijde van het ongewijde, het licht van de duisternis......

Er was bij het Sabbath-afscheid, iedere week weer een hevig kwellende, een schrijnende droefnis in hem. Josua voelde de Sabbath-ziel, de nesjama jetherah,

uittreden...... lederen Zaterdagavond bracht hem het

Sabbath-afscheid, een scheurende pijn, en diep heimwee. God's dag stierf gonzend af, al bleef de Eeuwige alomtegenwoordig. Nu kwam weer de angstige, grauwe leegte van de werkdagen en het rauwe schelden dreigrumoer der jongens. Voor zijn Rebecca, ook nijpende zorgen en angsten om rond te scharrelen. Hem zélf was de hoogheilige Sabbah, ompantsering tegen leed en smaad. Hij weerstond, in zijn Godsbesef