Het Volk God's, van Armen en Rijken

:505

net de kaarsvlam sissend in het boordevolle bekertje

gesmoord en het kamertje aan alle kanten met wijn esprenkeld.

Heintje Plukker?... Neen, die belde niet!

Gejaagd en snel rende Rebecca naar beneden. Zij hoorde den naam Hereira roepen...

— De post?... vroeg ze.

Wéér vreemd en aarzelend, klonk een stem in het duistere portaaltje.

Ze liep door naar de straatdeur.

Op de stoep stond iemand, een hooge gestalte. Rebecca zag bij het groezelige electrische lichtschijnsel boven het kruispunt, vlakbij den kerkromp, vaaglijk een jongen man. Bijna norsch vroeg zij:

— Bij wie moet u wezen?

Ze kreeg geen antwoord. Wel hief de jongeman het hoofd op en keek Rebecca onverschillig aan. Maar inéén bleef hij, verbijsterd, sprakeloos, als een ver-wezene haar aanstaren.

Rebecca onderging een zonderling-beklemd, zalig-angstig gevoel. Onrustig, bevend, vroeg ze weer:

— Wat wilt u?... Wie bent u?

De jongeman stotterde iets onverstaanbaars, verwrong zenuwachtig den slappen hoed in de hand...

— Ik... ik ben Uriël... Rozenheim! Rebecca herhaalde, eerst volkomen mechanisch:

— Ro...zen...heim?... U...riël?...

Toen, zich bezinnend, greep haar plots een zware duizeling...

Trillend van hevigen schrik, stootte ze een gil-schreeuw uit. Snel keerde Rebecca zich om en sloeg, met een geweldigen slag, het straatdeurtje pal voor Uriël's bleek, ontzet gezicht dicht...

EINDE.