Het Volk God's, van Armen en Rijken

ZESTIENDE HOOFDSTUK.

I.

Uriël zat op zijn zoemend-stille kamer, vlak onder den nokbalk, met de licht-hooge ramen. Hij had in vader wreede wroeging opengekorven, maar tegelijk ook ontstelling en toorn gewekt. Dat steigeren deerde hem niet. Papa kon zoo onbarmhartig tegen Judith en het Hereira-gezin handelen. Uriël zelf werd, als in een obsessie, den laatsten tijd beheerscht door de dringende gedachte aan Josua Hereira. Hij doorleefde dien drang als een geheimzinnige aantrekking. In zijn knuisten gloeide iets vreemds. Hij zou wel willen slaan. Vooral Leo, blank, bleek, slank, zijn fijn, sarrend bakkes, zijn mee ^11 T >, met

nadacht en ook met zijn moeder sprak, hoe zonderlinger en dieper hij de karakter-vastheid en zielskracht van dien argeloozen, vromen oom Josua schatte. Wat moest dat toch voor een mensch zijn, die al meer dan twintig jaar, Uriël's vader zoo stroef en trots weerstond? Een man, die niet zwichtte voor een geldmach-tigen Rozenheim, goed tóch, ondanks smartelijke levensdwalingen? Wat voor een man, die onwankelbaar bleef volharden in zijn negatie van den rijken zwager en klaarblijkelijk ook eigen kinderen, van alle relaties met de rijke familie op het Museum-plein wist af te houden?

Uriël sprak er telkens weer met Esther over en hij luisterde naar den hartklop van iederen zin, naar al wat ze zei. Hij leefde op de ziel, op den adem van haar woord. Hij wilde er onverwachts heen, naar de Zanddwarsstraat, maar hij vreesde smart en woede-uitval van oom Josua Hereira.

Esther smeekte Uriël, er niet onverwachts heen te gaan. Vader zou in razernij uitbarsten als hij het