Het Volk God's, van Armen en Rijken

:500

hoorde... Uriël wist toch, dat Henri nooit en nimmer iemand van dezen ״Zanddwarsstraatschen troep" meer wilde zien. Het feestdiner was al zoo ongelukkig ver-loopen. Vader had al zoo een knak gekregen! Ësther had hem nog nimmer zoo stil, teruggetrokken en geslagen gezien. Nü sprak hij wél wroegend over Juditli. Vader wist er zich niet uit te redden, tegenover kennissen en Amerikanen. Hoe kon Uriël zich toch zoo laten meesleepen door zijn drift!

Uriël maakte zijn moeder duidelijk, dat het geen drift geweest was; dat hij Papa niet woü dwarszitten en dat hij niet het Geweten der Rozenheim's begeerde te zijn. Maar hij kon niet verdragen dat allen, allen over haar, over die uitgestooten tante Judith zwegen en dat die andere broers en zuster zoo protserig en hoovaardig meezwelgden in rijkdom. Hoeveel maal had Uriël zich al niet voorgenomen, ieder keer wanneer hij in het Ghetto zwierf, oom Josua te bezoeken? Maar telkens, telkens versteende zijn voornemen, door iets dat veel heviger in hem wrong dan angst en onrust. Toch besefte Uriël ook, dat het verlangen, — bijna wild heimwee, — ééns sterker in hem zou opgieren dan al zijn vrees voor afwijzing en ontheiliging eener vrome nagedachtenis.

II.

Het was ״uitgaande" Sabbath. Josua zat met Jaap, Bram en Rebecca in den aarzelenden schemer vóór het open raam. Van den twijgrijken Raamgracht-boom vloog een blauwvleugelige duif. Het kamerke rook naar juchtleer. Bij de driehoog-buren, aan d'overkant, scheen in het halfdonker, een hoog-breed bloemenrek, vol lussen, slierten en draden, geheimzinnig op te rijzen als een beschaduwde weefstoel.

Rebecca had mijmerend-werktuigelijk he:t Habdalah-stel al klaargezet voor Josua, op het nu schimwitte tafellaken. Den heelen avond zag zij weer de wonderlijke oogen van Igmaniz opdoemen. De jonge geleerde kwam heel, heel veel bij vader! Om haar? Tante Truddie hitste op...

Habdalah: Scheidingsgebed, uitgaande Sabbath.