Het Volk God's, van Armen en Rijken

:498

meer... Zoo was hij nu, hij zwijger, hater van tafelspeechen, bijna dreigend overeind gaan staan.

Allen keken verbaasd, angstig zelfs naar hem op.

Leo's mond hing open als een kerf in zijn verstramde spottronie. Hij had juist weer een blazerigen Latijnschen citeerder onder de Joodsche advocaten geparodieerd, in articielo mortis...

— Ik drink op de gezondheid van vader...

Uriël schreeuwde bijna en zijn bleek gezicht trok in kramp, den mond weg. Een veeg door de zwarte haren bracht lichte bezinning.

Nu rees Henri ook op, nog hooger overeind, gefascineerd, met het glas in de bevende hand.

— ...En... en... op de nagedachtenis van tante }udith Hereira!...

Henri werd groenwit en zijn wijnkelk viel rinkelend te pletter op het tafeldamast. Een striem licht over-trilde zijn schrik-oogen.

Toen wankelde Rozenheim machteloos op zijn stoel terug, terwijl ontzet, Esther bijsprong.

Een angstaanjagende stilte zonk over de ontstelde gasten uit.