Het Volk God's, van Armen en Rijken

:495

■dooreen. De wijn brandde vlammen over tafel. Iedereen sprak van en roemde Henri. Er werd al meer gedronken.

Clifford zat met roodekool-paarsig hoofd. Zijn wangen zwollen; zijn oogen lodderden; zijn stem ronkte, toen hij beweerde dat hij van alle eten het meest van Granambrood hield en dat Henri Ford de Napoleon van de auto's was...

Het ging donkeren buiten. In den tuin flonkerde dansend licht, als over een Japansche lampionnenstad.

Sieberg rees onverwachts van zijn zetel en keek Esther lang aan. Ze kleurde en voelde de aandacht van dezen grooten kunstenaar, als iets onbehagelijks. Zacht verklaarde Sieberg naar Rozenheim, den gastheer, dat hij zelf helaas de gave van het woord miste. Toch wilde hij mijnheer Rozenheim, voor het vele humanitaire dat deze in verband met de muziekinstellingen gedaan had, danken. Niét als aandeelhouder van het Concertgebouw, maar als ménsch, voor arme kunstenaars. Ja, hij wou hem danken, maar vóór de piano. Dan zei hij althans geen bloedige stommiteiten...

Een vreugdekreet brak los en een geweldig rumoer ontstond. Alle gasten drongen naar den nevensalon, aan den voorkant, bij de vleugel.

Emile Goosens voorop. Zijn bloem sidderde in zijn knoopsgat, van emotielooze emotie en hij voelde zich als de Bodhisattwa in staat, een gouden etensnap in het water te werpen, zonder er naar om te zien... uit pure vergeestelijking.

Een schuifelende stilte zonk neer.

Het geheele wezen van Sieberg scheen van binnenuit veranderd. Hij speelde, onder het vaag-verdoe-zelde, goud-broeische licht van wat muur-kandelabers, Chopin, Mozart, Ravel en... Strawinsky. Het klonk als in droomstilte...

Even na de bezwerende tooverij van dit broos-heerlijke spel, brak een dol gejuich open. Emile zelfs klapte zich de teedere handen rood en betastte zijn gemillimeterde lokken.

Esther keek nu minder schuw naar Sieberg en be-