Het Volk God's, van Armen en Rijken

:494

tusschen het gejaagde, onder het verstikkend-wirwar-rende... Hem groeide de boel nooit over het hoofd!...

— Ik drink op mevrouw Rozenheim's welzijn, die even veel zorg voor ons heeft als haar man, telkens wanneer wij als gast hier in Holland vertoeven!...

Een brandend gejuich brak los, om Henri en Esther. Allen rezen op, met de glazen in de hand. Juichende roezemoes bleef nahangen.

Leo beminde de apotheose. Hij was hier niet in Parijs, in de ״Kasbel". Hoeveel koelemmers had hij daar laten weghalen?

Bij het ijs werd weer Champagne rondgediend.

Clifford lokte de American Flag het meest. Die moest en zou hij staande, eer bewijzen. Maar Mr. Burlington temperde zijn vlaggen-geestdrift. De Veuve Cliquot Pousardin scheen hem lekkerder.

De tongen raakten nu al losser. Maggie, Caro en Eg, — Jantje Contrarie weigerde eerst heftig, — hadden heel snel iets afgeroffeld. Eg beweerde zelfs woest, éérst haar tanden te moeten poetsen en haar kapsel te moeten veranderen. Ook Georges Lindeman, het fatje, niet meer kaarsschoon, wou speechen, maar een blik van Leo, die zelf niet toastte, verlamde zijn tong. Hij zat suf te staren op zijn zijden smocking-lapel...

Robert van Nienhuizen sprak zeer kort en bleef heel stil er na. Het verontrustte Henri. Hij dacht een ooaenblik aan geheime bijeenkomsten met Moro.

Siegfried Fontein had een kernig speechje geplaatst, met een tragische openbaarmaking van zijn vrees voor Henri's zakengrootheid. Want die zou niet luid genoeg kunnen worden erkend...

Jonas smoorde een kreet van geluk... 'n Patsj voor alle jaloersche onbenulligheden, die met verbeten monden en toegeknepen lippen hadden meegezongen in het lofkoor en toch zich gekerfd voelden van binnen, door al die bewonderings-speechen op Rozen-heim!

Siegfried's groote hoornen bril flikkerde even fel als zijn geestvolle oogen.

Broeisch dampten geuren van bloemen en gerechten

Patsj: slag.