Het Volk God's, van Armen en Rijken

:496

dankte hem, zeer ontroerd. Haar bevende hand klemde hij lang in de zijne. Zii had een Japansch kersen-bloesemfeest gezien, onder het luisteren. Ze begreep zichzelve niet... Verrukkelijk, zulk spel!

Ook Henri dankte Sieberg voor zijn ״speech" aan de vleugel.

De blonde Haagsche freule V!n Wiebergen Te Naeke, zat ongemerkt te schreien. Ze had rillend genoten, met toegeknepen oogen. Ze dook tot de kin in extase... Die zalige en begoochelende Chopin! O, o, die zwaarmoedige minnaar van het leven!...

Tranen blonken groot in Freule's oogen en voor niets ter wereld wischte zij de mondaine bewijzen van haar teederst schoonheids-gevoel op haar wangen uit met het poederdonsje. Haar blouse glansde als een thee-kakemono.

Sieberg lachte weer zijn leuk-ironisch lachje en knikte.

Het heele gezelschap spoedde zich opnieuw naar de eetzaal terug.

Van Beem speechte uit vol gemoed. Hij sprak uit den diepen eenvoud van zijn eerlijk, onopgesmukt wezen, maar ook met heel zijn spontaan-schrandere zelfverzekerdheid, als kenner van menschen en toestanden. Zonder eenige misleiding en ophemelarij of wierookbranderij. Maar toch ontroerend, vlamwarm van ziel en de helblauwe oogen stralend van levensblijheid. Al zou hem het leven niets dan ellende brengen; al moest hij rondscharrelen met één oog, één been, en lucifers op straat verkoopen, toch begeerde hij te blijven bestaan. Zoo grondeloos en heerlijk vond Van Beem het Zijn... In Henri roemde hij, vriend en vakman. Al werkte Henri zich schier dood, ónder de galg zou Rozenheim toch nooit begraven worden...

—■ Neen Henri, we maken geen afgod van je. Je bent en blijft een mensch met gebreken en fouten... Maar bij jou is alles: botertje boven!... Je bent een Schout in onzen kring!...

Van Beem sprak Engelsch, als Hollandsch, met zeldzaam flair en gemak.

Ook Jonas deed zijn woordje in smeuig Engelsch,