Het Volk God's, van Armen en Rijken

:490

maar gaf het. Ieder moest spreken, door zijn hooge genade begunstigd.

De Brakelaar, Bankdirecteur, liet Mr. Leo deze eerste genade, na het derde gerecht, reeds te beurt vallen. De Brakelaar sprak heel beschaafd, saamgedrongen en droog-geestig; dankte met een buiging voor Leo's glibberige ״gunst".

Zijn blonde haren stonden kort-nijdig, recht overeind. Het lange gezicht kreeg onder het spreken iets meewarigs van goedheid. Een plat-breede Tolstoï-neus verkleinde zijn smalle, slappe wangen. Hij geleek een bejaarde leeuw, met grijze, schrandere en sterke oogen. Zijn wit overhemd glom hard, nijdig-trots tusschen de zwarte smocking-lapellen...

Henri Rozenheim, verklaarde hij, was een der beste vrienden die het Opperwezen onder de menschen „aanzijn" had geschonken. Zijn gulheid en hulpvaardigheid gedenken, zou een banaliteit worden in dit gezelschap. Een iéder kende Rozenheim's bijna roeke-looze weldadigheid. De Brakelaar gedacht liever zijn concurrentiekracht. Want deze groote, bezielende diamantman, nu gedecoreerd, erkend en gehuldigd door het buitenland, zou in alles groot geworden zijn. Zeker gróóter bankier, met grondiger zakenkennis en scherpzinniger blik op menschen en toestanden, dan hijzelf...

Het werd even stil om Henri, door De Brakelaar's hartetoon. De kinderen zelfs vergaten hun vijf-minuten-ernst-eisch. Schuw en benard keek hij naar Esther, die nu echt bewogen, roereloos, met de oogen neer, haar couvert instaarde. Ook Henri raakte de kluts kwijt. Hij bedankte De Brakelaar met iets heel beverigs in de stem.

Mr. Leo smoorde een emotielooze gaap, met de taterende hand voor den snijdenden mond. Vanavond had hij weinig last van zijn amoralisme. Hij interesseerde zich veel te veel... Even later gaf hij het woord aan den machtigen tabaksman Johan Bienema.

Bienema was een voorname, gedoopte Jood, ver verwijderd van alle diamantwerkers-Mille-Colonnes-relaties en parvenu-type's. Zijn kromme neus had, ten