Het Volk God's, van Armen en Rijken

:489

hij genoot, in Parijs, zoo goed van Mistinguett als van Joséphine Baker. Maar nóg meer amuseerde hij zich met verontwaardiging óver lichtzinnigheid en ontucht...

Sieberg werd door al de dames plotseling dringend gevraagd naar zijn oordeel over de Jazz. Was er in aeze hevige uitstorting niet een oer-element van muziek, dat iedereen staalhard moest slaan? Was er niet de vlam en het vuur in van den nieuw-jagenden tijd? Was ze geen woeste blijheids-ontspanster en geen hoos van nieuw leven?

De blonde freule naast hem, sprak van haar ״vreeselijke gevoeligheid" voor het rhythme, al vond ze het geen ״geestelijke versterking".

Hij glimlachte leuk, sarcastisch, maar niet hooghartig. Toen, ineen serieus, keek hij strak Esther aan en plechtig zei hij:

— Paul Whitman is groot en ik ben zijn propheet!

Gelach klonk.

— Whitteman is groot,maar de negers zijn grooter,... herhaalde Sieberg, met onbewogen gezicht en in een soort van vrome catalepsie, de groene oogen verstarrend.

Het gezelschap begreep... Sieberg liet zich niet uit.

Emile Goosens' oordeel werd voorbij gegaan. De musicus bewreef nerveus zijn sproeten en mompelde:

— Iqor houdt van de neger-Jazz!...

Clifford gromde iets zwaar-Amerikaansch in den afgeschoren baard. Wat moest die profane pianist van zijn Jim Wade? Wat moest hij van zijn Bands? Wat moest hij van zijn Roger Wolfe? Kon het vreeselijker? Die muziek barstte, scheurde en knetterde uit elkaar als een onweer... Hoorde hij niet nóg de heete trompetten razen in zijn oor? En zag hij niet loerende, helsche, zwarte negerkoppen grijnzen en dansend opdringen?... Was dat in Parijs of in New York? In Florida of achter ״Cimetière Montmartre", Avenue Rachel?...

Het dwarrelde voor zijn oogen.

Mr. Leo fungeerde plots, tégen alle afspraken in, als president van de tafel. Hij liet niet het woord vragen.