Het Volk God's, van Armen en Rijken

:488

een ongelukkig toespraakje in het Hollandsch uit, op het welzijn van broer Henri. Hij bleef steken, zocht naar zijn speech-papiertje, verslikte zich...

De vreemdelingen snapten er niets van.

. Een wit-gehandschoende en wit-gedaste wijnschenker-bediende, smoorde stilletjes lachjes weg.

Toen de visch werd geserveerd, greep Clifford naar den witten Bordeau eiL slokte gretiglijk.

Glazen en porcelein fonkelden en weerlichtten. Over het wit van de lange, saamgeschakelde schraag-tafels glinsterde het kleurvurige spel van bloemen, en tintelden lichtvlamkronen. Er begon een roekelooze vroolijkheid los te knetteren. Henri was en bleef het feestvarken; zijn lieveling Maggie had hem nu eenmaal zoo gedoopt! En hij kreeg geen dispensatie!... Alles moest hij keuren.

De radio werd telkens in- en uitgeschakeld.

— Jazz!... riep Maggie.

Haar lachje hinnikte scherp.

— Alleen neger-Jazz op de gramofoon! ״.. beval de jeugd.

Maggie Rozenheim omflitsten wilde visioenen van Bal Bullier en van het ondergrondsch, kleur-zwijmelend ,,Lido"; nachtelijk Parijs, met zijn zwem׳ wonderen. Ze zag éven snel de menschengroote lampions van de ״Hermitage des Champs Elysées" slingerend branden. Gek, zoo suggestief die muziek op haar verbeelding en herinnering werkte. Wat ze het laatst had beleefd in het voornaamste nacht-restaurant ״Casanova", neen, ze zou niet willen dat Ma er ooit iets van vernam. Al was haar zelve niets gebeurd...

Mister Mills genoot van felle en snerpende eenzijdigheid der jongeren. Hij genoot altijd van vitaliteit en vlammende jeugdkracht. Zijn eigen instincten leefden er in op. In Amerika omringde hij zich met jongeren. Hij hield van échte ״College girls", maar ook van flinke knapen in ״big business'' en studentenwereld, karaktervast beproefd door het ״Honor system". Hij keek niet naar jaren, maar naar capaciteit, naar geest, energie, leefdriftigheid en durf. Ook