Het Volk God's, van Armen en Rijken

:487

Fred Forster, een jong Amerikaan, begaafd handelsman met een priesterkop, streng en zachtzinnig om beurten, rees van zijn zetel om te vertalen, uit reverence voor de gastvrouw. In het Engelsch vertelde hij het bekoorde gezelschap, hoe voortreffelijk mevrouw Rozenheim had gesproken. Hij hoopte, dat de aanwezigen zich niet gekrenkt zouden gevoelen door de overzetting van het Italiaansch noch door zijn veronderstelling, dat niet allen Giuseppe Margo en mevrouw Rozenheim konden volgen.

Een Afrikaan, uit Henri's buitenlandschen staf, mompelde:

— Je kan aan so iets nie dink nie!

Fred Forster rekte zich eerst hoogop en boog toen diep voor Esther.

Haar kinderen, nichtjes en neefjes omstoeiden mevrouw Rozenheim. Zij bloosde bleu als een meisje.

Eg, wild, hing aan haar hals en zoende Mama hartstochtelijk. God, wat was ze trotsch op zoo een knappe moeder. De gepolitoerde knikker van meneer Fontein glom haar de oogen in... Meteen keek Eg zelve behaagziek in een buffetspiegel. Toen, in een soort van schaamte, snauwde ze dadelijk iets nijdigs naar de Duitsche gouvernante en naar den Franschen roeier, dien goeien jongkérel, in haar nabijheid:

— VVat heb je nou aan dat eeuwige zeilen? Zie je niks als water en land! Knal!... Wat kunnen mij die gekke makke koeien bommen op de wei!...

Klavierdichter Sieberg bekeek schuw mevrouw Rozenheim. Wat een nobele vrouw nog, stamelde hij ontsteld in zichzelf, alsof hij haar nü eerst ontdekte. Zijn vingers trommelden weer zacht, nerveus op tafel... Ja, als dié vrouw hem vroeg, zou hij spelen!

Zijn groene, scherpe, grondelooze oogen dwaalden weer het getemperde kroonlicht in.

Kellners bleven, bij iedere speech snel achteruittredend, met de oud-zilveren bedienschalen stokstijf, als begoocheld staan. Wijnen wisselden. Bij de schildpadsoep ging sherry en madeira rond.

Aaron Rozenheim, met rossige haren woest warrelend boven een paf sproetengezicht, stotterde stuntelig