Het Volk God's, van Armen en Rijken

:486

Jaap verdaagd?... Mr. Leo verlustigde zich al perverser in nieuwe vei־wikkelingen van venale liefde: Maggie Hereira... Maggie-Caro... Caro Hereira... Hij genoot al vooruit ziekelijk-boosaardig, van synodaal krakeel, vredeloosheid, van vertroosting en schokkende botsingen tusschen liefdesparen, met traumatische neurose... en van gifslikkers a la Romeo en Julia tot gevolg. Hij 2:ag ze al qua talis, de ״Trouwe-loossteeg" doorzwalken.

Neven, nichten, kinderen van Aaron en Abraham Rozenheim en van tante Annie riepen mee:

— Alle orde ómkeeren!

— Ja, ja! reuzelol!...

— Geen tafelpresident...

— Ja, ja...

— Niet wachten tot dessert!

— Wie spreken wil, spreke!

Alles klonk dooreen: Fransch, Engelsch, Italiaansch, Duitsch, Hollandsch.

Henri, heel geestig en zwierig, bedankte telkens in de taal waarin de gasten hem toespraken. Alleen een Italiaan, Giuseppe Mctrgo, werd door mevrouw Rozenheim beantwoord. Ze kleurde. Een vreemde ontroering overmande haar. Maar zij beheerschte zich. Haar servet schoof ze weg en een lichte beving trilde door de teedere handjes. 2 ij zocht met haar donkere oogen den brandend-lichten blik van Uriël en schichtig, een verwijt terughoudend, keek ze snel naar Henri.

Ook Uriël zag zijn moeder vast aan. Haar stem zong bijna. Ze sprak kort, maar het gezelschap was onderhands doodstil geworden.

Henri luisterde, een beetje bleek, toch met verrukking naar znn vrouw. Ze blééf een ongeschonden, een eerbare schoonheid. Hij bewonderde weer haar Grieksch, fijn neusje, het heerlijk-glimlachende mondje en dat onaanduidbaai-fiere, bevallige, rijzige, dat zelfs geen der jonge dames; zóó bezat... Even klikklakte hij met de tong. Een gewoonte, nog uit zijn jongenstijd, wanneer hij om iets in geestdrift opvlamde. Ook hij kende vrij goéd Italiaansch, maar zoo vlot, zoo kernig het spreken als Esther, vermocht hij niet.

Trouweloossteeg: oudi; naam van Hasselaarssteeg; vlakbij werd gescheiden.