Het Volk God's, van Armen en Rijken

:485

jakkes...... driedubbel jakkes! Eg haakte naar knappe

bioscoop-baron's en allerknapste bioscoop-graven; naar het brandende avontuur, met schatrijke bankierszonen-in-rok, krachtpee's, kuisch, tóch aristocratische verleiders en halve roovers. Reuzeboffers! Maar ze moest ze ook kunnen wegtrappen, als gek-deukbare caoutchouc-poppen... Ze haakte naar den film-kus, op het doek, naar al de geheimzinnige verteederingen en omhelzingen, maar alleen op het doek. Het andere was vertrapt gemeen...

Niet écht, ajakkie......niet echt! Bah......vies!......

Liefdesroman alleen op de film...... daverend! Saam

altijd met knappe jongens... en dan plotseling weg!... Oer... Zij, schatrijk, mooi... hij, doodarm. Zij, doodarm... hij, schatrijk... Daverend!... Maf ze!...

In den goudwazigen tuin schitterde het prieelkoepelgewelf als een bliksemend vuur van verre.

Caro staarde alweer afwezig en hoog over allen heen; verstugde bui. Haar snoer edele pareltjes ademde zacnt-levend mee op den blank-mooien meisjes-hals.

Jonkheer Hereira d'Ancona antwoordde ze niet eens, toen hij naar haar toeboog en streelend-lief iets vroeg, terwijl hij haar goud-fïuweelige en nevelig-glanzende maagdenoogen al achter een bruidssluier zag uitturen,

Leo's ironisch gezicht verscherpte wreed. Hij bemerkte Caro's ״ongenaaklijke" onverschilligheid voor den steenrijken Hereira; voor den onstichtelijken Jood met reeds twee Katholiek-bekeerde broers en één wonder-mooi dweepziek zusje, van wie geruchten rondgingen dat zij in extatische krampen, Heilandvisioenen kreeg; dat zij in zelfgeeselingen en vasten, lichaamssmarten verdroeg en non begeerde te worden.

Telkens haakte Maggie's flirtblik aan d'overkant, den Portugeeschen Jonkheer vast... Dacht ze: zoo een smoorzatte sauskom voor Caro?...

Wat wil die Maggie toch... dacht Leo? Moet de Jonker, in minnespel, blonden wedren-Jaap vervangen? Een brokje canoniek Recht? Of was naar vonnis over