Het Volk God's, van Armen en Rijken

:484

Henri beefde voor al dien lof en om den zenuw-mond trok bleekheid.

Esther boog en durfde niet opkijken. Ze vond dat al die lof Henri toekwam, volop. Maar er klonken ook eigen Amerikaansche blague en karakter.leugen doorheen. Zij vermoffelden hun stoffelijk begeeren zoo dikwijls achter oppronksels van mooie woorden en zinnen. Als Leo eens mocht antwoorden, hoe zou hij die dikdoenerij vaneenrijten. Dat erkende zij nu zelve. Wanneer Henri ooit eens kwam te tuimelen, juist door zijn grenzenlooze goedheid en gulheid, en hün winsten inkrompen, zouden zij den nü bewierookten diamantman met onverschilligheid opzij duwen en naar de concurrenten overloopen, met evenveel opborrelende vriendelijkheid en jovialiteit. Nu ging de lof weer de schreven te buiten...

Maggie hinnikte vaker haar lachjes uit, schudde de gloedharen. Uit het behaagzieke, mooie gezichtje, beweeglijk boven het wolk-wit van haar toiletje, sloeg een donkere blos-vlam van opwinding.

— Omkeeren... alles omkeeren!... riep zij opgewonden. Haar hooge jongensstem snerpte, in mannelijke zelfbewustheid.

— Ja, ja! oer-aek!... ja, ja!... kreet Eg, terwijl ze in het heele gezelschap een filmvertooning zag en in alle vrouwen, akelige, vervelende kletstangen; echte zero's, die zich massief aten als ze eenmaal op smakkerd waren! Uitgezonderd de Haagsche freule Van Wiebergen Te Naeke, naast Sieberg. Op dié had Eg zelfs een gedicht gemaakt; op haar en op een vuurroode roos. Maar alles spot; felle, verdekte spot. Om donders lol te hebben en dat joch van haar neef Lindeman er mee te pesten! Den ouden huisknecht, den grimmigen Hendrik, had Eg het vers opgedragen: hém en zijn bakkebaardjes... Toch had ze verdriet, Eg. Ze hunkerde naar bioscoop-figuren. Leo zei: naar fabula mostellaria... Die zure engerd! Caro had haar gezegd wat dat beteekende... Eg's levensdroom was het avontuur van het witte doek. Ze wou per sé zelf naar Hollywood. Per sé... Wat zouden Papa en Mama van dat daverende wel zeggen? Guns Mama,