:481
uit op het statige, ruime Museum-plein, waar het boomengroen hel gloeide, en achteruit bloeide Henri's weelderige tuin, als een klein, tintelend park. Een lampekap blonk als een goudmeerl. De vroegzomer-avond draalde op den balcondrempel, half bedwelmd van geuren. Een groep ingeweven gobelin-figuren boven den gebeeldhouwden schoorsteen, ving een trillenden oranjegloed; een kruipenden droom van licht. Gesprekken gonsden en dobberden dooreen. Maar al het serieuze en het officieele werd door de jeugd verboden. Het was een feest van de jeugd. Henri Rozenheim was en bleef jong. Al het deftige moest gebannen. Niemand mocht langer dan vijf minuten ernstig zijn...
Esther had zich verzet tegen dans en afzonderlijke muziek, onder den maaltijd. Zelfs het cigaretten-gedamp vond ze hinderlijk. Henri zwichtte voor haar weerzin, al keken de kinderen héél verstoord. Die stijve Mama!... gierde Maggie. Eg vond het luizig jammer en akelig-dun van Mama... Leo grijnsde lief...
—Als de Hooge Raad, in zijn zitting zooveel, gelet op het middel van Cassatie, overwegende enzoovoorts, verwerpt het beroep... mitsgaders het dansen en de
muziekgolven onder den feestmaaltijd...... Gij moogt
haar allen gratias agere quam maximas!...
Mister Clifford trok een bedenkelijk gezicht, toen hij hoorde dat niemand langer dan vijf minuten ernstig mocht zijn. Geheel tegen zijn conservatief-puriteinsch, gebeeldhouwd individualisme en beginselen in. Mr. Mills glimlachte fijntjes en onderwierp zich dadelijk. Esther voelde zich half in de leiding verdrongen, maar zweeg. De kellners mochten niet meer de wijnmerken het oor influisteren; alleen maar schenken, schenken! Er bestond, op Papa's feest, geen ouderdom en geen diner-formalisme!...
Van alles werd besproken; alles werd, als onder een windvlaag, bespot of met schalksche vrijmoedigheid besprongen. Het klonk als een koel geruisch bijwijlen.
Uriël droomde en dacht aan Mama's bleekheid, en dronk bijna niet. Natuurlijk. Tante Judith, tante
Van armen en rijken ïl